Oι βουλευτές της τρικομματικής ψήφισαν με γνώμονα την επιβίωση της κυβέρνησης και όχι με αίσθημα δικαίου. Πολλοί θα ήθελαν να μαυρίσουν τον Γ. Παπανδρέου
Του Τάσου Παππά
Φοιτητικό αμφιθέατρο της δεκαετίας του 1970 θύμιζε χτες η Βουλή. Και μάλιστα στις χειρότερες στιγμές του, γιατί τότε, σε ορισμένες περιπτώσεις, ο διάλογος και οι κόντρες ήταν σε υψηλό θεωρητικό επίπεδο κι αυτό γιατί όλοι προσέρχονταν διαβασμένοι. Και τις απόψεις της παράταξής τους ήξεραν και τη γραμμή του αντιπάλου γνώριζαν και τα εφόδια είχαν για να εντοπίσουν τα αδύνατα σημεία της επιχειρηματολογίας των απέναντι.
Χτες οι περισσότεροι βουλευτές της Ν.Δ. και του ΠΑΣΟΚ πιάστηκαν στον ύπνο. Η συνδικαλιστική ντρίμπλα Βενιζέλου για να «αδειάσει» τον ΣΥΡΙΖΑ τους αιφνιδίασε και υποχρεώθηκαν να πάρουν πίσω όσα έλεγαν λίγα λεπτά νωρίτερα στα πηγαδάκια. Κάποιοι δεν έκρυβαν τη δυσφορία τους, ωστόσο εκόντες –άκοντες αναγκάστηκαν να πειθαρχήσουν.
Η πάση θυσία διατήρηση της σταθερότητας της κυβέρνησης είναι το κορυφαίο επιχείρημα του ΠΑΣΟΚ. Εκτιμούν στην Ιπποκράτους ότι, αν παραπεμπόταν ο κ. Βενιζέλος (απαιτούνταν ψήφοι και από τη Ν.Δ.), η κυβέρνηση δεν θα μπορούσε να σταθεί, γιατί ένα μέρος της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας ουσιαστικά θα είχε αποσύρει την εμπιστοσύνη του από το πρόσωπο του προέδρου του ΠΑΣΟΚ.
Από πού προκύπτει όμως αυτό; Γιατί η συζήτηση σε μια προκαταρκτική επιτροπή με συγκεκριμένους συσχετισμούς θα συνιστούσε πράξη αυτόχρημα εχθρική για τον κ. Βενιζέλο; Προεξοφλούσε ότι θα τον έστελνε στο δικαστικό συμβούλιο και από κει στο Ειδικό Δικαστήριο; Δύσκολο έως απίθανο. Το ένστικτο αυτοσυντήρησης των βουλευτών της πλειοψηφίας είναι ισχυρότερο από το αίσθημα δικαίου.
Ακόμη όμως κι αν δεχτούμε ότι από μόνη της η παραπομπή είναι ενέργεια που υπονομεύει τη συνοχή της κυβέρνησης και αναπόφευκτα θα οδηγήσει στην πτώση της, γιατί σ’ ένα πολύ πιο σοβαρό ζήτημα δεν συνέβη το μοιραίο; Γιατί δεν ετέθη, για παράδειγμα, θέμα εμπιστοσύνης όταν η ΔΗΜΑΡ αρνήθηκε να ψηφίσει τον νόμο-πυλώνα της κυβέρνησης επειδή διαφωνούσε με τα εργασιακά;
Για να μην κοροϊδευόμαστε: Ο κ. Βενιζέλος δεν φοβόταν για τον ίδιο, φοβόταν για τον Γ. Παπανδρέου. Οποιος συζητούσε χτες με βουλευτές της Ν.Δ. θα κατέληγε στο συμπέρασμα ότι δεν θα ψήφιζαν υπέρ της παραπομπής Βενιζέλου, αλλά πολύ ευχαρίστως θα μαύριζαν τον Γ. Παπανδρέου.
Αυτό όμως δεν θα το ανέχονταν πολλοί βουλευτές του ΠΑΣΟΚ. Με τέτοιου τύπου μεθοδεύσεις, πάντως, ας μην αναρωτιούνται στην κυβέρνηση γιατί οι πολίτες είναι σταθερά δύσπιστοι απέναντι στους θεσμούς.
