Του Ξενοφώντα Α. Μπρουντζάκη*
Στην Τήνο υπάρχει μια υπέροχη τοπική γιορτή, που οι ντόπιοι την ονομάζουν «τα Φαναράκια»! Πρόκειται για μια πανηγυρικού χαρακτήρα λαϊκή-θρησκευτική γιορτή προς χάρη της Ευρέσεως της Εικόνας της Θεοτόκου.
Στο σημείο που βρέθηκε η εικόνα κτίστηκε ένας μεγαλοπρεπής ναός από το 1823 έως το 1825, με την εθελοντική εργασία όλων των Τηνίων πολιτών. Ο ναός αυτός έμελλε να αποτελέσει από την πρώτη κιόλας στιγμή της λειτουργίας του, πανελλήνιο προσκύνημα και να συνδεθεί η εύρεση της εικόνας με την Εθνική Παλιγγενεσία.
Τότε ήταν που οι σεβαστοί Κτήτορες του ναού όρισαν το καταστατικό του με βάση την κυρίαρχη ορθόδοξη παράδοση που ήθελε ο ναός να διοικείται «υπό της γενικής συνελεύσεως των κατοίκων της νήσου». Οι Κτήτορες συναίνεσαν σε έναν άμεσα δημοκρατικό τρόπο διοίκησης, απαιτώντας «τα αποφασισθέντα να παραμείνωσι δι’ ημάς και διά τους διαδόχους μας, ιερά και απαρασάλευτα»!
Καθώς το Ιδρυμα εξελίχθηκε σε πανελλήνιο -και όχι μόνο- τόπο λατρείας και σε καθημερινή βάση, με αποκορύφωμα τον Δεκαπενταύγουστο, συνέρρεαν εκατοντάδες χιλιάδες πιστών και… εισπράξεων, ο… Βελζεβούλ έβαλε σε πειρασμό διάφορους ευεπίφορους αγίους της Εκκλησίας, οι οποίοι έτσι κι αλλιώς εξελάμβαναν την ανεξαρτησία του Ιδρύματος ως καρφί στο μάτι τους.
Εχοντας συνηθίσει τους ιερείς να αμύνονται των παραδόσεων και να εχθρεύονται τους νεωτερισμούς, είναι απορίας άξιο το πώς δεν σεβάστηκαν τη θέληση της εκκλησίας που είναι το σύνολο των πιστών. Αντίθετα, με κάθε ιερό και ανίερο μέσο, η Εκκλησία (με έψιλον κεφαλαίο, ως Ιεραρχία) έπραξε ότι περνούσε από το χέρι της προκειμένου να καταστρατηγήσει τις δημοκρατικές αρχές λειτουργίας του Ιδρύματος. Η δημοκρατική παράδοση του Ιδρύματος, λαβωμένη από τις επίμονες εκκλησιαστικές παρεμβάσεις, συνεχίστηκε από διορισμένους κυβερνητικούς επιτρόπους για να περάσει στη μεταπολίτευση σε εκλεγμένους από εκλέκτορες αλλά κομματικά ελεγχόμενους επιτρόπους.
Η τροπολογία που ψηφίστηκε πριν από λίγες μέρες, εν τω μέσω της νυκτός από τον κύριο Ρήγα, βουλευτή Κυκλάδων του ΠΑΣΟΚ (ως ενεργούμενο του Δεσπότη;) συντελεί εν ολίγοις στη μετατροπή του Πανελλήνιου Ιερού Ιδρύματος Τήνου (ΠΙΙΕΤ) από Νομικό Πρόσωπο Δημοσίου Δικαίου σε θρησκευτικό νομικό πρόσωπο, αφήνοντας τη διοίκηση έρμαιο στον εκάστοτε άδηλο και πιθανότατα δόλιο και σκοτεινό δεσποτικό συγκεντρωτισμό.
Το δε ακόμη πιο απεχθές σκάνδαλο είναι ότι τόσο ο Δεσπότης όσο και οι πρόθυμοι συνεργοί του σε αυτό το πραξικόπημα, ενήργησαν στο σκοτάδι και στην αδιαφάνεια, μη ενημερώνοντας ούτε τον λαό της Τήνου ούτε τις αρμόδιες αρχές του, επιδεικνύοντας μ’ αυτόν τον τρόπο, θρασύτατη περιφρόνηση και διάθεση ταπείνωσής του.
Ετσι, για παράδειγμα, η Σχολή Καλών Τεχνών στην Τήνο, μια μοναδική σχολή σε ολόκληρη την Ελλάδα και από τις λίγες στη Ευρώπη, η οποία χρηματοδοτείται από το ΠΙΙΕΤ, θα διοικείται εφεξής από τον Δεσπότη, ο οποίος αφαίρεσε από την πολιτεία τη δυνατότητα -μέσω διαφανών διαδικασιών- του διορισμού τού εκπαιδευτικού και διοικητικού προσωπικού, μετατρέποντας την Τήνο σε… Ιράν! Επίσης, η επαίσχυντη τροπολογία που ψηφίστηκε από ανίδεους κι ανυποψίαστους βουλευτές, δίνει σε περίπτωση ισοψηφίας το δικαίωμα διπλής ψήφου στον Δεσπότη, με ό,τι αυτό συνεπάγεται…
Ωστόσο, το βασικό πρόβλημα που δημιουργείται από αυτές τις τροπολογίες, είναι η έλλειψη διαφάνειας και ελέγχου στη διαχείριση των μεγάλων πόρων που συγκεντρώνονται από τους απλούς προσκυνητές, πράγμα που διασφαλιζόταν μέχρι πρότινος. Ως γνωστό, για να βρεις το δολοφόνο, ακολουθείς τον δρόμο του χρήματος… Και όταν πρόκειται για την Ευαγγελίστρια Τήνου, μιλάμε για… λεωφόρο!
………………………………………………………..
* Συγγραφέας
