Χρονογράφημα 

Του Πέτρου Μανταίου

Γέλιου; Και κοινωνία; Τέτοιες ώρες συνοφρύωσης και κατήφειας; Γιατί όχι. Ο Υμηττός να ’ναι καλά, είτε με το επίσημο, πελασγικό όνομά του είτε με το παρατσούκλι του, του Τρελού. Ο Υμηττός, ο δικός μου, των καθημερινών περιπάτων, είτε ο Υμηττός του καθενός με την… τρέλα του∙ αυτές τις, ελάχιστες έστω, στιγμές ξενοιασιάς.

Ο Υμηττός που γεωγραφικά και μεταφορικά, κατά τον Καμπούρογλου, χώριζε το πνεύμα (του άστεως) από το οινόπνευμα (της μεσογείτικης ρετσίνας)! Μανιώδης περιπατητής του Υμηττού ο Αναδρομάρης της Αθήνας, μέγιστος των αθηναιογράφων και χιουμορίστας ανεξάντλητος. Μου έλεγε, πριν από χρόνια, ο ανιψιός του –και υπό μίαν έννοια συνεχιστής του έργου του– Δημ. Α. Γέροντας, ότι τον είχε επισκεφτεί, κλινήρη, στα τελευταία του (ο Καμπούρογλου πέθανε το ’42, 90 χρόνων), και τον βρήκε, όπως πάντα, σε μεγάλα κέφια! «Από ηθικό, θείε, μια χαρά σε βρίσκω!» του είπε. «Το ηθικό, Δημητράκη, είναι ψηλά, το ανήθικο έχει πέσει!»

Στον Υμηττό κι εγώ τις προάλλες. Oμως με πεσμένο… ηθικό από πολύ στενάχωρα πράγματα, που μόλις πας να ανασάνεις από το ένα σε πλακώνει αμέσως το άλλο, κι έτσι και κάνεις να μιλήσεις, ν’ ανοίξεις την καρδιά σου σε κάποιον, ακούς τα χειρότερα! Oπως λέει κι ο φίλος μου ο Κώστας, ο «καπετάνιος» της παρέας, περνάμε την περίοδο του «εγώ να δεις!» Αυτά για όσους διατηρούν ακόμα ευαισθησίες, γιατί οι αναίσθητοι έχουν… ασυλία στις στεναχώριες!

Κι απάνω που συλλογιόμουν τα θλιβερά, εκεί, καθώς πλησίαζα το Μοναστήρι της Καισαριανής, άκουσα την πρώτη πενταφωνία πουλιών και μετά είδα, δεξιά κι αριστερά στον δρόμο, τα πρώτα της άνοιξης (που είχα ξεχάσει!) κρινάκια: μοβ, κίτρινα, λευκά. Κι όσο ανηφόριζα τόσο πλήθαιναν. Κι εκεί στη στροφή προς Καλοπούλα γινόταν έκρηξη χρωμάτων, με τα πουλιά πια σε χορωδία! Κι είπα μέσα μου: «Για δες; Άνοιξη!» Και γέλασα.