15/11/12 ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Βου και α βα

Της Βένας Γεωργακοπούλου Και το «Finnegans wake» του Τζέιμς Τζόις να είχα διαβάσει (που δεν έχω), σε τέτοια περισυλλογή δεν θα είχα πέσει για το αν το έπιασα το νόημα. Εχω που έχω σε ανυποληψία τα ελληνικά μου, έρχονται εσχάτως κάτι βουλευτές, μορφωμένοι όσο να 'ναι άνθρωποι, και με αποτελειώνουν. Αν θέλω να διατηρήσω την ορθή πολιτική μου.
      Pin It

Της Βένας Γεωργακοπούλου

 

Και το «Finnegans wake» του Τζέιμς Τζόις να είχα διαβάσει (που δεν έχω), σε τέτοια περισυλλογή δεν θα είχα πέσει για το αν το έπιασα το νόημα. Εχω που έχω σε ανυποληψία τα ελληνικά μου, έρχονται εσχάτως κάτι βουλευτές, μορφωμένοι όσο να 'ναι άνθρωποι, και με αποτελειώνουν.

 

Αν θέλω να διατηρήσω την ορθή πολιτική μου κρίση, με βλέπω να κάνω ιδιαίτερα μαθήματα γραμματικής και συντακτικού και να κυκλοφορώ και με ένα λεξικό στο χέρι. Γιατί δεν θα 'θελα να στενοχωρώ τα παιδιά του ΣΥΡΙΖΑ εκεί στην Κουμουνδούρου, τόσες σκοτούρες που έχουν στο κεφάλι τους.

 

Ολο τους παρεξηγούν, λένε με παράπονο οι πιο ευγενικοί. Και οι πιο καρδαμωμένοι καταγγέλλουν «οργανωμένο σχέδιο παραχάραξης των δηλώσεών τους». Οργανωμένη δεν είμαι, αλλά παραχαράκτρια δυστυχώς έγινα άθελά μου.

 

Οταν, ας πούμε, ο Στάθης Παναγούλης μετέφερε μέσα στη Βουλή τις εικόνες φρίκης από τη Λιβύη, έκοβα το χέρι μου ότι κάποια χαιρεκακία διέκρινα στη φωνούλα του, που αυτός θα τη γλιτώσει από το αντιμνημονιακό πλήθος, ενώ τα γειτονικά του έδρανα την έχουνε βαμμένη.

 

Αλλά μετά βγήκε ο Γιάννης Δραγασάκης, που πολύ τον υπολήπτομαι, και μου είπε από την τηλεόραση ότι «διαπίστωση» έκανε ο άνθρωπος και όχι προειδοποίηση. Και ότι αν είχε προειδοποιήσει τους συναδέλφους του για το κακό τους τέλος, κι αυτός ο ίδιος, ο Δραγασάκης δηλαδή, θα τον είχε καταγγείλει.

 

Και πάλι δεν ηρέμησα. Γιατί άλλη, εξίσου κακιά, ιδέα μού καρφώθηκε. Μα τι σόι άσχημες παρέες κάνει ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, για να βγάζει τέτοια συμπεράσματα, για να κάνει τέτοιες «διαπιστώσεις»;

 

Πού τους συνάντησε αυτούς τους δολοφονικούς τύπους με τα ρόπαλα, που σχεδιάζουν λιντσαρίσματα;

 

Κι αν τους συνάντησε -ένας βουλευτής βλέπει πολύ κόσμο, κυκλοφορεί στους δρόμους, όχι σαν εμένα που είμαι σπίτι- δουλειά-, γιατί δεν τους έβαλε στη θέση τους, παρακαλώ, αλλά στο πολιτικό παιχνίδι;

 

Εκτός κι αν ζητάω πολλά. Εκτός κι αν είμαι καθηλωμένη σε μιαν άλλη Αριστερά, από την οποία ξέχασε να περάσει, στις τόσες περιπλανήσεις του, ο Στάθης Παναγούλης.

 

Μια Αριστερά που δεν ουρλιάζει στη Βουλή, μιλάει τα καλύτερα ελληνικά, είναι μειλίχια και συνετή. Που αυτούς που κλέβουν κάλπες ή χακάρουν ηλεκτρονικά συστήματα ψηφοφορίας τούς λέει «καλπογιάννηδες» και γελάει μες στα μούτρα τους.

 

Που όσους λένε τους καθηλωμένους σε αναπηρικό καροτσάκι «κουτσούς», τους εξαφανίζει από την κυκλοφορία. Που εκείνους που φοβούνται την αύξηση της ομοφυλοφιλίας, τούς αφήνει να ξεροσταλιάζουν για πάντα στο κατώφλι της.