Ο Νιλ Μπλόμκαμπ, δημιουργός του εξαιρετικού «District 9», μας ξαφνιάζει με ένα καινούργιο φουτουριστικό έπος, βρόμικο, σκληρό και ανησυχητικά πειστικό, με τον Ματ Ντέιμον απρόθυμο μεσσία του προλεταριάτου, την Τζόντι Φόστερ και τον Γουίλιαμ Φίκτνερ σε ρόλους εξουσιαστών και τον Σάρλτο Κόπλεϊ παρανοϊκό κακό. Στις επανεκδόσεις της εβδομάδας ο Ροκ Χάτσον, ο Χένρι Φόντα και ο σκηνοθέτης Οτάρ Ιοσελιάνι

Της Λήδας Γαλανού

……………………………………………

Elysium

Σκηνοθεσία: Νιλ Μπλόμκαμπ

Ηθοποιοί: Ματ Ντέιμον, Τζόντι Φόστερ, Σάρλτο Κόπλεϊ, Αλις Μπράγκα, Ντιέγκο Λούνα

Στα μέσα του 22ου αιώνα, η Γη έχει μετατραπεί σε μια μολυσμένη, υπερκατοικημένη εργατική φυλακή για τους άπορους και καταφρονεμένους, ενώ οι πλουσιότεροι, οι προύχοντες και, φυσικά, η κυβέρνηση κατοικούν στον κατασκευασμένο πλανήτη Elysium, μόλις 20 λεπτά πτήσης μακριά, αλλά με απαγορευμένη την είσοδο για τους «μετανάστες». Οταν ένας εργάτης, ο Μαξ, προσβληθεί από τεράστια ποσότητα ραδιενέργειας στο εργοστάσιο όπου δουλεύει, θα χρησιμοποιήσει τις λίγες μέρες ζωής που του απομένουν για να διεκδικήσει πρόσβαση στο Elysium, έστω παράνομα και με χρήση βίας, προκειμένου να χρησιμοποιήσει τις μοναδικές ιαματικές κυψέλες που βρίσκονται εκεί.

Ο 33χρονος, σήμερα, Νοτιοαφρικανός σκηνοθέτης, που το 2009 σημείωσε με φωτεινά γράμματα το όνομά του στον κινηματογραφικό χάρτη με το «District 9», γράφει και σκηνοθετεί τη νέα του ταινία στο ίδιο ύφος, με τις ίδιες προθέσεις, αλλά με πολύ μεγαλύτερο μπάτζετ κι επώνυμο καστ. Το δικό του φουτουριστικό έπος είναι βρόμικο, σκληρό και ανησυχητικά πειστικό, φέρνοντας στο μυαλό περισσότερο το «Mad Max» (όχι τυχαία η επιλογή του ονόματος του κεντρικού ήρωα), παρά το «Oblivion» και άλλα συναφή καλογυαλισμένα, επιδερμικά φιλμ.

Το πρώτο μέρος της ταινίας, που εκτυλίσσεται στη Γη, όχι απλώς καταφέρνει με λιτή δομή να συστήσει αληθινούς χαρακτήρες, αλλά παρουσιάζει ένα ατμοσφαιρικό σύμπαν μιας εργατικής «Μητρόπολης», αληθοφανές σαν σιωπηλός εφιάλτης, ενώ το δεύτερο ανεβάζει σταδιακά την ένταση γεμάτο αποφασιστικές σκηνές δράσης, όπου το ανθρώπινο σώμα πρωταγωνιστεί απέναντι στις μηχανές του μέλλοντος.

Ταυτόχρονα, ο Μπλόμκαμπ εκφράζει και πάλι τον σοσιαλιστικό πολιτικό του λόγο, με μια απλούστευση φυσικά, αφού πρόκειται για αμερικανικό block buster, αλλά μιλώντας για κοινωνική ισότητα, ανοιχτά σύνορα, δωρεάν περίθαλψη για όλους.

Η Τζόντι Φόστερ και ο Γουίλιαμ Φίκτνερ, σε ρόλους εξουσιαστών, δεν είναι παρά χαριτωμένες καρικατούρες, ο Σάρλτο Κόπλεϊ, μασκότ του Μπλόμκαμπ, στήνει τον δικό του παρανοϊκό κακό, αλλά ο Ματ Ντέιμον, ως απρόθυμος μεσσίας του προλεταριάτου, χτίζει τον ρόλο του από μέσα προς τα έξω, από το μυαλό και την ψυχή προς το μυώδες σώμα του, και κατακτά την οθόνη σ’ αυτήν την καλύτερη ταινία επιστημονικής φαντασίας της χρονιάς.

……………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………..

Ο κύκλος του Mobius

(Möbius)

Σκηνοθεσία: Ερίκ Ροσάν

Ηθοποιοί: Ζαν Ντιζαρντέν, Σεσίλ Ντε Φρανς, Τιμ Ροθ

Ο Γκριγκόρι (Ζαν Ντιζαρντέν) είναι Ρώσος μυστικός πράκτορας, τοποθετημένος στο Μονακό για να παρακολουθεί τις ύποπτες κινήσεις του συμπατριώτη του Ροστόφσκι (Τιμ Ροθ). Την ίδια δουλειά κάνει και η Αλις (Σεσίλ Ντε Φρανς), Γαλλοαμερικανίδα χρηματίστρια (ο άνθρωπος που έριξε τη Λίμαν Μπράδερς, λέει!) με την κατασκοπία ως πάρεργο. Η συνάντηση των δύο πρακτόρων θα αυξήσει τον βαθμό επικινδυνότητας των αποστολών τους, αλλά θα πυροδοτήσει κι ένα απαγορευμένο ρομάντζο.

Οσο σύνθετη είναι η πλοκή αυτού του περίπλοκου αλλά και κλισέ θρίλερ, τόσο είναι και αχρείαστη: η γοητεία της στηρίζεται σε δύο στοιχεία που καμία σχέση δεν έχουν με το σενάριο. Το ένα είναι η κοσμοπολίτικη αίσθηση, η πολυτέλεια που καταγράφεται απλόχερα και με στιλ στον φακό του Ροσάν. Και το άλλο είναι το οργασμικό (πράγματι!) σεξ απίλ που αναπτύσσεται ανάμεσα στους δύο πρωταγωνιστές. Η υπό εξαφάνιση πλούσια πλευρά της Ευρώπης και δυο ηθοποιοί που όχι απλώς είναι όμορφοι, αλλά επιπλέον το υποδύονται κιόλας, συνθέτουν μια ελαφριά, χλιδάτη, γοητευτική ταινία καταδίωξης που προσφέρεται για θερινό σινεμά.

……………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………..

Οικογένεια Μίλερ

(We’re the Millers)

Σκηνοθεσία: Ρόσον Μάρσαλ Θέρμπερ

Ηθοποιοί: Τζένιφερ Ανιστον, Τζέισον Σουντέικις, Γουίλ Πάουλτερ, Εμα Ρόμπερτς, Νικ Οφερμαν, Κάθριν Χαν

Τέσσερις φαινομενικά αταίριαστοι ήρωες –ένας 40άρης συνοικιακός χασισέμπορος, μια στρίπερ σε απόγνωση, ένας έφηβος που θέλει επιτέλους να χάσει την παρθενιά του κι ένα ατίθασο κορίτσι που το ’χει σκάσει από το σπίτι του– υποδύονται την αμερικανική οικογένεια-πρότυπο για να περάσουν, απαρατήρητοι, μια τεράστια ποσότητα μαριχουάνας από το Μεξικό στην Καλιφόρνια. Στη διαδρομή, το ντιλ θα πάει κατά διαβόλου, αλλά θ’ ανακαλύψουν ο ένας στο πρόσωπο του άλλου τη συντροφικότητα που λείπει από τις ζωές τους.

Κοινότοπο, άνευρο, ελαφρώς κακόγουστο σενάριο, που δεν κερδίζει κάτι από την αμήχανη σκηνοθεσία, η οποία αντί ν’ απογειώσει την κωμωδία, κινείται σαν σε λούπα, εναλλάσσοντας μια στιγμή γέλιου με μια σκηνή βαρεμάρας. Αν κάτι στο φιλμ κρατά το ενδιαφέρον του θεατή, είναι οι ηθοποιοί του, η πάντα χαριτωμένη και διασκεδαστική Τζένιφερ Ανιστον (επιπλέον σ’ ένα καυτό στριπτίζ), ο απολαυστικός, «αιώνιος έφηβος» Τζέισον Σουντέικις και ο Νικ Οφερμαν με το ανέκφραστο πρόσωπο που σπάει κόκαλα, παρότι και οι τρεις μένουν ανεκμετάλλευτοι από τον σκηνοθέτη τους.

……………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………..

Το κρυφό πάθος της Τερέζ Ντ.

(Thérèse Desqueyroux)

Σκηνοθεσία: Κλοντ Μιλέρ

Ηθοποιοί: Οντρέ Τοτού, Ζιλ Λελούς, Αναΐς Ντεμουστιέ, Κατρίν Αρντιτί

Στη γαλλική επαρχία της δεκαετίας του 1920, η έξυπνη, δυναμική, γεμάτη όνειρα Τερέζ παντρεύεται με προξενιό τον γείτονά της, Μπερνάρ, ώστε να ενωθούν τα κτήματά τους. Ασφυκτιώντας μέσα σ’ ένα γάμο χωρίς πάθος και μια ζωή χωρίς ενδιαφέρον, η Τερέζ βρίσκει διέξοδο στην ιδέα να δηλητηριάσει τον σύζυγό της και να απελευθερωθεί από τα δεσμά του. Τελευταία ταινία του Κλοντ Μιλέρ λίγο πριν πεθάνει, το φιλμ (επίσημο κλείσιμο του προηγούμενου Φεστιβάλ Κανών), διασκευάζει το κλασικό, φεμινιστικό μυθιστόρημα του Φρανσουά Μοριάκ. Το βιβλίο σκιαγραφεί, σκοτεινά κι ανατρεπτικά για την εποχή που γράφτηκε (το 1927), μια ηρωίδα που, φυλακισμένη σ’ ένα γάμο σκοπιμότητας και σε μια συντηρητική, καταπιεστική κοινωνία, καταφεύγει σε ριζικά, μοιραία μέτρα για να πάρει τη ζωή της στα χέρια της. Η ταινία, αντίθετα, παρά την όμορφη φωτογραφία κι αναπαράσταση της εποχής, αποδεικνύεται εξαιρετικά ακαδημαϊκή κι επίπεδη, μην αφήνοντας την ένταση και την υπαρξιακή αγωνία να διαπεράσει το περιτύλιγμά της. Ευθύνη σ’ αυτό φέρει φυσικά και η ανέμπνευστη ερμηνεία της Τοτού, που θυμίζει περισσότερο κατατονική παρά επαναστατική ηρωίδα.

……………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………..

Αεροπλάνα

(Planes)

Σκηνοθεσία: Κλέι Χολ

Με τις φωνές των: Γιώργου Καπουτζίδη, Ντορέτας Παπαδημητρίου, Ντίνου Σούτη, Τηλέμαχου Κρεβάικα

Μετά την επιτυχία της Pixar στις περιπέτειές της με τα «Αυτοκίνητα», το στούντιο απογειώνεται στους ουρανούς με αεροπλάνα γεμάτα προσωπικότητα!

Δεν έχουμε άποψη για την ταινία, καθώς η εταιρεία διανομής δεν έκανε δημοσιογραφική προβολή.

……………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………..

Κωδικός ασφαλείας

(The Numbers Station)

Σκηνοθεσία: Κάσπερ Μπάρφοεντ

Ηθοποιοί: Τζον Κιούζακ, Μαλίν Ακερμαν

Ενας πράκτορας της CIA, σε δυσμένεια, αναλαμβάνει να διασώσει μια γυναίκα που δουλεύει ως εκφωνήτρια μυστικών αποστολών. Γρήγορα όμως η επιχείρησή τους θα τους θέσει στο κέντρο μιας συνωμοσίας που τους υπερβαίνει. Σκοτεινή ατμόσφαιρα (κυριολεκτικά, η μισή ταινία εκτυλίσσεται σχεδόν στο σκοτάδι) και αργός ρυθμός σ’ ένα θρίλερ καταδίωξης που ακολουθεί πιστά τους κανόνες του είδους, χωρίς να προσθέτει κανένα δείγμα προσωπικότητας, ούτε καν σασπένς ή δράση. Απορίας άξιον γιατί χρησιμοποιείται στον κεντρικό ρόλο ο Τζον Κιούζακ, ένας ηθοποιός με πηγαίο ταλέντο, χιούμορ και μια ακαταμάχητη σκοτεινή πλευρά, σ’ ένα ρόλο που θα μπορούσε να υποδυθεί ο Τζέισον Στέιθαμ και που καθόλου δεν αναδεικνύει τα χαρίσματά του.

……………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………..

Eπανεκδόσεις της εβδομάδας

Τα μυστικά της κρεβατοκάμαρας

(Pillow Talk)

Σκηνοθεσία: Μάικλ Γκόρντον

Ηθοποιοί: Ροκ Χάντσον, Ντόρις Ντέι, Θέλμα Ρίτερ, Τόνι Ράνταλ, Νικ Ανταμς

H Τζαν, διακοσμήτρια εσωτερικών χώρων, και ο Μπραντ, συνθέτης, μοιράζονται την ίδια τηλεφωνική γραμμή ενώ δεν έχουν συναντηθεί ποτέ: η αντιπάθεια που δημιουργείται μεταξύ τους θα μετατραπεί γρήγορα σε… ερωτική πρόκληση! Η απόλυτη ρομαντική κομεντί φέρνει για πρώτη φορά την Ντόρις Ντέι και τον Ροκ Χάντσον μαζί στην οθόνη, με τέτοια επιτυχία που επαναλήφθηκε ακόμη δύο φορές. Η Αμερική με όλη τη λάμψη του τέλους της δεκαετίας του ’50, στιλιστική εξτραβαγκάντσα, χιούμορ, χάρη και αστραπιαίους πανέξυπνους διαλόγους, με απρόσμενα προχωρημένες αρχές για την εποχή. Αυτά έφεραν στην ταινία το Οσκαρ Σεναρίου και την τοποθέτησαν στέρεα στη λίστα με τις πιο απολαυστικές ταινίες όλων των εποχών.

Οι δώδεκα ένορκοι

(Twelve Angry Men)

Σκηνοθεσία: Σίντνεϊ Λιούμετ

Ηθοποιοί: Χένρι Φόντα, Λι Τζ. Κομπ, Ε.Τζ. Μάρσαλ, Μάρτιν Μπάλσαμ, Τζακ Γουόρντεν

Ο ένας από τους 12 ενόρκους, σε μια δίκη με κατηγορούμενο ένα 18χρονο αγόρι, θεωρεί ότι τα στοιχεία δεν είναι ικανά για την καταδίκη του και προσπαθεί να μεταβάλει τη γνώμη των υπόλοιπων ενόρκων που είναι πεπεισμένοι για την ενοχή του νεαρού. Το διασημότερο δικαστικό δράμα στην κινηματογραφική ιστορία, στολισμένο με μοναδικές ερμηνείες και μια διεισδυτική ματιά στο σύστημα αλλά και στην ιδέα της δικαιοσύνης, παρά την εξορισμού θεατρικότητά του (εκτυλίσσεται ολόκληρο σ’ έναν κλειστό χώρο), εξακολουθεί να συναρπάζει και τον σημερινό θεατή. Το φιλμ ήταν υποψήφιο για τρία Οσκαρ και βραβεύτηκε με τη Χρυσή Αρκτο στο Φεστιβάλ Βερολίνου του 1957.

Οι ευνοούμενοι του φεγγαριού

(Les Favoris de la Lune)

Σκηνοθεσία: Οτάρ Ιοσελιάνι

Ηθοποιοί: Κάτια Ρουπέ, Αλί Ντε Μοντεγκού, Φρανσουά Μισέλ, Ματιέ Αμαλρίκ

Στο κέντρο του Παρισιού, ιδιαίτεροι, φαινομενικά ασύνδετοι ήρωες ξεδιπλώνουν τις ζωές τους, αποδεικνύοντας ότι ολόκληρος ο κόσμος, όλη η κωμικότητα και η τραγωδία του, χωρούν στους λίγους δρόμους μιας πόλης. Σχεδόν τριάντα χρόνια μετά τη δημιουργία της, η ταινία του Ιοσελιάνι δεν χάνει κάτι από το στιλ και την ανθρωπιά της, αλλά και την επικαιρότητά της.