Μ. ΒΡΕΤΑΝΙΑ Ο πρωθυπουργός τζογάρει με το ευρωπαϊκό μέλλον της χώρας, ικανοποιώντας τους ευρωσκεπτικιστές και συσπειρώνοντας το κόμμα του, αλλά kai ξεσηκώνοντας θύελλα στην υπόλοιπη Ε.Ε.
Της Ελλης Πάνου
Προβάλλοντας την απαίτηση να μπορεί να επιλέξει η Βρετανία τι είδους σχέσεις θα έχει με την Ε.Ε και να αποφασίσει, έπειτα από μια τετραετία, ο λαός τι θέλει με δημοψήφισμα, ο Ντέβιντ Κάμερον δείχνει έτοιμος να τζογάρει με το ευρωπαϊκό μέλλον της χώρας του, καθώς η ριψοκίνδυνη στρατηγική του μπορεί να ικανοποίησε μεν τους εξεγερμένους ευρωσκεπτικιστές και να συσπείρωσε το κόμμα του, αλλά ξεσήκωσε την υπόλοιπη Ευρώπη.
Ο Βρετανός πρωθυπουργός απέφυγε να αναφέρει συγκεκριμένους υπό διαπραγμάτευση στόχους, αλλά διακήρυξε ότι «όλα θα τεθούν προς συζήτηση», εάν κερδίσει τις εκλογές του 2015, ευελπιστώντας ίσως ότι μέχρι τότε οι 27 εταίροι του θα καμφθούν και θα δεχθούν να προσφέρουν καλύτερους όρους για τη βρετανική συμμετοχή στην Ενωση.
Γαλλική διαφωνία
Η Γαλλία έκανε εξαρχής σαφές ότι διαφωνεί κάθετα με όλες αυτές τις κινήσεις του Λονδίνου.
«Δεν είναι δυνατόν να διαπραγματευτούμε την Ευρώπη. Η Ευρώπη πρέπει να γίνει αποδεκτή όπως είναι. Μπορεί να εξελιχθεί, αλλά δεν είναι δυνατόν με πρόσχημα ένα δημοψήφισμα να την μειώνουμε ή να την απορρίπτουμε» είπε ο Γάλλος πρόεδρος Φρανσουά Ολάντ.
Διαφοροποιημένη, έστω και λίγο, ήταν η επίσημη στάση της Γερμανίας. Η Ανγκελα Μέρκελ άφησε μια χαραμάδα ανάσας στον Κάμερον, καθώς με το προσεκτικά διατυπωμένο σχόλιο της, στην διάρκεια της ομιλίας της στο Νταβός, έδωσε το ελεύθερο στον Βρετανό πρωθυπουργό να προχωρήσει την καμπάνια του για το δημοψήφισμα, χωρίς να απορρίπτει εξ αρχής τις θέσεις του Λονδίνου.
«Είμαστε έτοιμοι να συζητήσουμε» είπε η Γερμανίδα καγκελάριος, υποστηρίζοντας ότι επιθυμία του Βερολίνου είναι να υπάρξει ένας «δίκαιος συμβιβασμός». Αυτό σημαίνει μεν ότι δεν πρόκειται να σταθεί εμπόδιο στα σχέδια του Κάμερον, αλλά αφήνει να εννοηθεί ότι προετοιμάζεται για σκληρή διαπραγμάτευση στο άμεσο μέλλον.
Αυτό που επιδιώκει ο Βρετανός πρωθυπουργός είναι να εκμεταλλευτεί τις εντατικές συζητήσεις που δρομολογούνται για μεγαλύτερη σύγκλιση στην ευρωζώνη, προκειμένου να αποσπάσει μέχρι το 2016, μια νέα συμφωνία για τη χώρα του. Κι εφόσον κερδίσει τις εκλογές του 2015, να προωθήσει στη συνέχεια, τάχιστα, σχετική νομοθεσία στο Κοινοβούλιο.
Το στρατηγικό σχέδιο ωστόσο βασίζεται σε πολλούς άγνωστους παράγοντες: καταρχήν δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι οι μεγάλες δυνάμεις της Ευρώπης είναι πρόθυμες να διευκολύνουν το χρονοδιάγραμμα του Κάμερον, συντηρώντας την αναταραχή εν μέσω κρίσης, ή να επιτρέψουν να μπουν στο περιθώριο οι δικές τους πολιτικές προτεραιότητες, εξ αιτίας της γκρίνιας και των απειλών των Βρετανών.
Κι εάν ο Κάμερον κερδίσει τελικά τις εκλογές του 2015, είναι βέβαιο ότι θα χρειαστεί οπωσδήποτε τη βοήθεια της Γερμανίας για να τηρήσει τη δέσμευση του για μια «ευέλικτη και ανοικτή Ε.Ε.», πριν θέσει την τελική συμφωνία στην κρίση του βρετανικού λαού.
Το κουτί της Πανδώρας
«Οπως και να 'χει», σχολιάζει ο Μάρτιν Γουλφ στους Financial Times, «ο Βρετανός πρωθυπουργός έχει ανοίξει το κουτί της Πανδώρας, θέτοντας σε εκκίνηση μια διαδικασία που κανείς δεν μπορεί να ελέγξει. Οι διαπραγματεύσεις που θέλει να αρχίσει είναι βέβαιο ότι θα προκαλέσουν μεγάλο εκνευρισμό μεταξύ των εταίρων του, οι οποίοι είναι πιθανόν να μην τον πάρουν στα σοβαρά. Με αποτέλεσμα: να είναι δύσκολο να παρουσιάσει οποιαδήποτε συμφωνία ως «νίκη» και να καταρρεύσει η στρατηγική του… Υποψιάζομαι ότι έτσι κι αλλιώς ο κ. Κάμερον έχει οδηγήσει τη Βρετανία στο μονοπάτι της εξόδου. Δεν θα εκπλαγώ καθόλου εάν σύντομα ακούσουμε μερικούς Ευρωπαίους ηγέτες να λένε στο Λονδίνο: Η πόρτα είναι ανοιχτή. Παρακαλώ, κλείστε την φεύγοντας».
