Η αυθαίρετη τοποθέτηση ενός ιδιώτη «οικονομικού δικτάτορα» στο τιμόνι του χρεοκοπημένου Ντιτρόιτ οδηγεί σε άγρια περικοπή μισθών, συντάξεων, δημόσιων δαπανών και κοινωφελών υπηρεσιών, αλλά και σε fast track ιδιωτικοποίηση όσων περιουσιακών στοιχείων έχουν απομείνει στον χρεοκοπημένο δήμο
Του Γιώργου Τσιάρα
Μάταια προσπαθούν τις τελευταίες μέρες οι εκλεγμένοι αντιπρόσωποι των δημοτών του Ντιτρόιτ να ανατρέψουν την απόφαση του Ρεπουμπλικάνου κυβερνήτη του Μίσιγκαν, Ρικ Σνάιντερ, για υπαγωγή της πόλης τους σε καθεστώς financial emergency -«οικονομικής κατάστασης εκτάκτου ανάγκης»-, τοποθέτηση αναγκαστικού διαχειριστή και επιβολή ενός δρακόντειου μνημονίου «ελληνικού τύπου»: η απόφαση είναι τελεσίδικη και θα οδηγήσει αναπόδραστα σε άγρια περικοπή μισθών, συντάξεων, δημοσίων δαπανών και κοινωφελών υπηρεσιών, αλλά και σε fast track ιδιωτικοποίηση όσων περιουσιακών στοιχείων έχουν απομείνει στον χρεοκοπημένο δήμο-σύμβολο της αμερικανικής βιομηχανίας.
Οι μεγαλοκαρχαρίες της Wall Street πανηγυρίζουν για την εξέλιξη, αφού ο παλιός τους συνάδελφος Σνάιντερ, που έβγαλε εκατομμύρια δολάρια από τις επενδύσεις στο χρηματιστήριο, τους στρώνει ουσιαστικά το τραπέζι για ένα από τα μεγαλύτερα επιχειρηματικά «πάρτι» στην αμερικανική ιστορία. Μαζί τους πανηγυρίζουν και τα μεγάλα «συστημικά» ΜΜΕ – όπως οι Financial Times, που έγραψαν με χαρακτηριστική ωμότητα πως «μόνο με ριζοσπαστικές και αντιδημοφιλείς δράσεις μπορεί το Ντιτρόιτ να βγει από τον φαύλο κύκλο». Οι κοφτεροί τραπεζίτες ξέρουν καλά τι θα ακολουθήσει: ανάμεσα στα «φιλέτα» του Ντιτρόιτ που θα βγουν πρώτα στο σφυρί για να ξεπληρώσουν τα συσσωρευμένα χρέη θα είναι, σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, το σύστημα ύδρευσης και αποχέτευσης, δεκάδες πάρκα, το Μουσείο Καλών Τεχνών και ο… ζωολογικός κήπος της πόλης! Στο σφυρί θα βγουν ακόμη η υπηρεσία δημόσιου φωτισμού, τα δημοτικά λεωφορεία και φυσικά ολόκληρος ο κλάδος συλλογής και επεξεργασίας απορριμάτων, περιλαμβανομένης της μεγαλύτερης μονάδας βιολογικού καθαρισμού σε ολόκληρες τις ΗΠΑ.
Το χειρότερο όμως είναι πως το πρωτοφανές καθεστώς «financial emergency» θα επιτρέψει στον διορισμένο (και «ακούνητο», θεσμικά, για τουλάχιστον 18 μήνες!) ιδιώτη μάνατζερ να προχωρήσει σε μαζικές απολύσεις, να πετάξει στα σκουπίδια τις κλαδικές συμβάσεις των υπαλλήλων, να αθετήσει τις υποχρεώσεις για χορήγηση συντάξεων και επιδομάτων και γενικώς να εκπληρώσει όλες τις επιθυμίες των αρπακτικών εργοδοτών. Θα έχει, λένε, « έκτακτες υπερεξουσίες», αντίστοιχες ενός δικτάτορα!
Από αυτή την άποψη, το Ντιτρόιτ είναι πλέον και επίσημα το πεδίο της αγριότερης ταξικής μάχης στις ΗΠΑ, αλλά και – για να αντιγράψουμε την «ατάκα» ενός αριστερού Βρετανού αναλυτή – «η συμπυκνωμένη έκφραση της εξέλιξης του αμερικανικού καπιταλισμού» από το παραγωγικό πρότυπο της μεταπολεμικής περιόδου, όταν οι καλοπληρωμένοι εργάτες του κατασκεύαζαν εκατομμύρια αυτοκίνητα για τις λεωφόρους ολόκληρου του κόσμου, στο σημερινό απόγειο του παρασιτικού καπιταλισμού με τα δεκάδες εγκαταλελειμμένα εργοστάσια, τις δεκάδες χιλιάδες κατασχεμένες κατοικίες και τα ρημαγμένα όνειρα εκατοντάδων χιλιάδων πολιτών. Το μήνυμα της κυρίαρχης ελίτ είναι σαφές: δεν υπάρχουν χρήματα για να εγγυηθούν ακόμη και τις πλέον βασικές ανθρώπινες ανάγκες μιας σύγχρονης κοινωνίας στη βιομηχανική καρδιά της ισχυρότερης υπερδύναμης. Τα δικά μας, δικά μας, και τα δικά σας, πάλι δικά μας θα΄ναι…
Υπερβολές; Κάθε άλλο! Μία βόλτα στους έρημους δρόμους και τις υποβαθμισμένες γειτονιές του Ντιτρόιτ δείχνει πως η μαζική πτωχοποίηση έχει ήδη αρχίσει, πριν από την επίσημη επιβολή του «μνημονίου αλά ελληνικά» (greek- style austerity plan). Μόνον πέρσι κόπηκαν από τον προϋπολογισμό της πόλης κάπου 246 εκατομμύρια δολάρια, απολύθηκαν 2.600 υπάλληλοι και έκλεισαν 15 υποσταθμοί της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας. Οι περικοπές προσωπικού στην Αστυνομία, την Πυροσβεστική και τα πληρώματα των ασθενοφόρων έχουν ήδη οδηγήσει σε θανάτους αθώων – όπως ο εξάχρονος Μιγκέλ Τσάβες, που πριν από δύο εβδομάδες έχασε τη ζωή του γιατί το ασθενοφόρο που περίμενε για να τον μεταφέρει στο νοσοκομείο, όταν το σπίτι του έπιασε φωτιά, δεν έφτασε ποτέ. Οι πυροσβέστες που έσπευσαν στο σημείο προσπάθησαν να σώσουν μόνοι τους το παιδί, αλλά δεν διέθεταν οξυγόνο. Την επομένη έγινε γνωστό πως ολόκληρη η πόλη των 700.000 κατοίκων εξυπηρετείται πλέον από μόλις 10-14 γερασμένα ασθενοφόρα, που έχουν κατά μέσον όρο «γράψει» πάνω από 300.000 χιλιόμετρα.
Τι κάνει ο Δημοκρατικός και κατά τα άλλα… σοσιαλίζων πρόεδρος των ΗΠΑ για να βοηθήσει την πόλη-σύμβολο της αμερικανικής εργατιάς; Η απάντηση είναι σκληρή για τους «προοδευτικούς» θιασώτες του εντός και εκτός ΗΠΑ: ο Μπαράκ Ομπάμα δεν κάνει τίποτα απολύτως. Η κοινωνική ευαισθησία του εξαντλήθηκε στη «διάσωση» της General Motors και της Chrysler με δισεκατομμύρια δολάρια των φορολογουμένων –μια «διάσωση» που φυσικά συνοδεύτηκε από ωμή επίθεση στα εργασιακά κεκτημένα, με τη μορφή της υποχρεωτικής μείωσης κατά 50% στις αμοιβές των νεοπροσληφθέντων εργατών, της κατάργησης του …αντιπαραγωγικού οκταώρου και βέβαια της μεγάλης εντατικοποίησης της εργασίας στις αλυσίδες παραγωγής. Το σχέδιο Ομπάμα πέτυχε: οι «Big Three» αυτοκινητοβιομηχανίες όχι μόνον επέζησαν, αλλά εμφάνισαν το 2012 και συνολικά κέρδη 11 δισεκατομμυρίων δολαρίων, γεγονός που τους επέτρεψε να μοιράσουν μπόνους εκατομμυρίων δολαρίων στα κορυφαία στελέχη τους, ενώ την ίδια στιγμή η αγοραστική δύναμη των εργατών τους υποχωρούσε στα επίπεδα του 1930! Οπως έγραψε χαρακτηριστικά η «Wall Street Journal», είναι η πρώτη φορά που οι εξειδικευμένοι εργάτες του Ντιτρόιτ δεν έχουν αρκετά χρήματα για να αγοράσουν τα αυτοκίνητα που παράγουν…
Και σε παναμερικανικό επίπεδο, όμως, η κυβέρνηση Ομπάμα ξέρει μόνο από ψαλίδια: από το 2009 ώς σήμερα, χάρη στις συνολικές περικοπές 1,2 τρισεκατομμυρίων δολαρίων (!) στον ομοσπονδιακό προϋπολογισμό και τα κονδύλια προς τις πολιτείες και την τοπική αυτοδιοίκηση, έχουν απολυθεί περισσότεροι από 700.000 δημόσιοι υπάλληλοι, μεταξύ των οποίων πάνω από 300.000 είναι εκπαιδευτικοί, με αποτέλεσμα να μπει λουκέτο σε τουλάχιστον 4.000 δημόσια σχολεία! Μεγάλες πόλεις όπως η Ουάσιγκτον, η Φιλαδέλφεια, η Νέα Υόρκη και το Σικάγο –το οποίο όπως όλα δείχνουν θα είναι ο επόμενος μεγάλος δήμος που θα μπει σε καθεστώς «αναγκαστικής διαχείρισης»- ετοιμάζονται μάλιστα για νέο γύρο περικοπών στα δημόσια προγράμματα εκπαίδευσης και περίθαλψης, με τους ιδιώτες «σωτήρες» να τρίβουν προκαταβολικά τα χέρια τους.
