Της Μαριαλένας Σπυροπούλου Πριν από σχεδόν δεκαπέντε χρόνια είχε κυκλοφορήσει στα ελληνικά το βραβευμένο με Βooker μυθιστόρημα της Αρουντάτι Ρόι με τον τίτλο «Ο θεός των μικρών πραγμάτων». Περιέγραφε περίπου την ιστορία δύο δίδυμων αδελφών με τη μητέρα τους που επέστρεψαν στο πατρικό τους σπίτι για να ζήσουν μια ήρεμη επιφανειακά ζωή. Για να είμαι ειλικρινής, δεν το θυμάμαι πια. Τότε το είχα διαβάσει και νομίζω ότι με είχε εντυπωσιάσει το γεγονός ότι ενώ δεν ανήκει στα μυθιστορήματα των έντονων εναλλαγών και ανατροπών, εντούτοις κάπως εισέρχεται στη σκέψη σου και σε επηρεάζει με έναν
Περισσότερα.. »Της Πέπης Ρηγοπούλου «Σαν την αράχνη γνέθει του επαίτη το χέρι, ψάχνει γύρω και κοιτάζει. ………………………………….. Στα προσεχώς ερείπια και μπάζα, Ζητώντας φως, ενέργεια και μάζα». Γιάννης Δούκας Εμπρός λοιπόν και για «ποιοτικές μεταρρυθμίσεις». Ο κ. Κ. Μητσοτάκης γνωστοποίησε ότι μετά την επιτυχία των ποσοτικών, έρχεται η ώρα των ποιοτικών μεταρρυθμίσεων. Και τι θα σημαίνει αυτό; Νέα μέτρα, εξηγεί, που αυτήν τη φορά, ξεπερνώντας την τρόικα και τα μνημόνια, θα πηγαίνουν σε βάθος χρόνου, με κεντρικό άξονα τη «χωρίς προκαταλήψεις μεταφορά υπηρεσιών από το κράτος στον ιδιωτικό τομέα». Και δεν σταματά
Περισσότερα.. »Της Αννας Δαμιανίδη -Εχουμε αργία τη Δευτέρα, μου είπε στο τηλέφωνο η φίλη από το Παρίσι, μας έρχεται τριήμερο, γιορτάζουμε την Ανακωχή! Κι ό,τι κόντευαν να με πείσουν ότι μόνο στην Ελλάδα έχουμε τριήμερα. - Ποιαν ανακωχή γιορτάζετε πάλι; Στις 9 Μαΐου δεν είν' αυτό; - Είναι η ανακωχή του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου! - Καλά, δεν το πιστεύω, κι αυτή τη γιορτάζετε; Μανία με τις ανακωχές αυτοί οι Γάλλοι. Χαριτολογούμε λίγο για τη γνωστή αντίθεση, εκείνοι να γιορτάζουν τις ανακωχές κι εμείς την είσοδό μας στον πόλεμο. Είναι κάτι
Περισσότερα.. »
Του Γιώργου Σταματόπουλου Είτε το θέλουμε είτε όχι, είτε δυσφορούμε είτε δεν ξέρουμε πού πατάμε, υπάρχουμε διά μιας παρεκκλίσεως από την κανονικότητα ακριβώς διότι δεν αντέχουμε τη φτώχεια της λογικής μας. Ας φανταστούμε για λίγο πώς θα ’μασταν εάν ήμασταν λογικά, μόνο, όντα. Δεν υποφέρεται από το ανθρώπινο είδος τούτη η ένδεια. Μας το αποδεικνύει αυτό η απειθαρχία των εσωτερικών ψιθυρισμάτων, που ταυτόχρονα είναι και κραυγές. Γι' αυτό και πάντ' άγαν αινικτά κασαφή λέγομεν (μιλάμε υπερβολικά αινιγματικά και ασαφώς), ή με τον λόγο με το οποίο καθημερινά εκφραζόμαστε είμαστε σε συνεχή σύγκρουση· παρότι είναι
Περισσότερα.. »
Της Αρχοντίας Κάτσουρα Αγγλία, μέσα του 19ου αιώνα. Η οικογένεια ενός καλλιεργημένου ιερέα, που για λόγους συνείδησης αναγκάζεται να εγκαταλείψει την ενορία του, από τον ειρηνικό, ειδυλλιακό αγροτικό Νότο της χώρας, μεταναστεύει και εγκαθίσταται σε μια πόλη του βιομηχανικού Βορρά, βρόμικη, γεμάτη καπνό και σκόνη, όπου παράγουν βαμβακερά υφάσματα. Δρόμοι σκονισμένοι και θορυβώδεις, ρυάκια μολυσμένα, κτίρια μαυρισμένα, φτώχεια, σκληρή δουλειά και παιδική εργασία στις κλωστοϋφαντουργίες, κρύο και υγρό κλίμα, ασθένειες, και ταυτόχρονα η δυναμική της βιομηχανίας που μέσα από συγκρούσεις κάνει τα πρώτα της βήματα. Αυτός είναι ο κόσμος μέσα στον οποίο εκτυλίσσεται
Περισσότερα.. »Της Μαργαρίτας Κουλεντιανού Τρεις ξανθές στην τηλεόραση καυτηρίαζαν τη γυμνάστρια που συνόδεψε τους μαθητές της στην παρέλαση και που κατά τη γνώμη τους δεν ήταν ντυμένη κατά πώς πρέπει. Εκεί που κόλλησαν κυριολεκτικά ήταν στα μαλλιά της γυναίκας. «Καλά, το είδες το μαλλί; Φρίκη!». Ολόιδιο με το δικό τους ήταν το μαλλί, αλλά προφανώς οι ξανθές διεκδικούσαν την πλατινέ απόχρωση και το ανέμελο στιλ για τον εαυτό τους. Δεν ήταν μόνο οι ξανθές όμως που έπεσαν να τη φάνε τη γυμνάστρια. Για πολλές μέρες, τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης
Περισσότερα.. »
Της Βένας Γεωργακοπούλου Για πολλά χρόνια, αν δεν υπήρχε αυτός ο ευλογημένος άνθρωπος που λέγεται Σταύρος Μπένος, δεν θα είχα νιώσει κοτζάμ γυναίκα, πολιτικοποιημένη, οργανωμένη και υπερδραστήρια τι σημαίνει η απλή ανθρώπινη χαρά: «ψηφίζω κάτι και μου βγαίνει». Το κόμμα μου, μικρούλι, μικρουλάκι, συμπιεζόταν στα σαγόνια του δικομματισμού και εξαφανιζόταν. Τουλάχιστον στις δημοτικές εκλογές οι συνεργασίες επέτρεπαν και σε μας τους πληβείους του δημοκρατικού παιχνιδιού να έχουμε λόγο, να διαμορφώνουμε καταστάσεις. Να πανηγυρίζουμε το βράδυ των αποτελεσμάτων. Και τον Σταύρο Μπένο, τότε, το 1978, που πρωτοχτύπησα μέσα στην άγρια νύχτα πόρτες σε φτωχικές, εργατικές
Περισσότερα.. »
Της Πέπης Ρηγοπούλου Τα νούμερα δεν βγαίνουν: Στην Ειδική Εκθεση Τεκμηρίωσης της Ομάδας Διοίκησης Εργου του υπουργείου Παιδείας και Θρησκευμάτων ανάμεσα στα άλλα ανακόλουθα που προτείνονται και που έχουν ήδη επισημανθεί και από τη Σύγκλητο του Πανεπιστημίου Αθηνών, αναφέρεται ότι σε ένα από τα ΤΕΙ κατόπιν εμβριθούς έρευνας και μελέτης προκύπτει ότι: με βάση το μοντέλο (που έχει ερήμην της πραγματικής κατάστασης επιλεγεί), «οι συνολικές σταθμικές απαιτήσεις σε διοικητικούς υπαλλήλους» είναι 116 που αν πολλαπλασιαστούν με «τον συντελεστή βαρύτητας γεωγραφικής διασποράς» που είναι για την περίπτωση το 1, μας κάνουν: 183! Δηλαδή υπάρχει
Περισσότερα.. »Της Αννας Δαμιανίδη Οσο γερνάω καταλαβαίνω ένα σωρό πράγματα που δεν καταλάβαινα παλιότερα. Είναι από τις μεγαλύτερες ηδονές της ζωής, να γίνεται φως ξαφνικά μέσα στο μυαλό σου και να λύνεται κάποια απορία που σε βασάνιζε. Κατά πάσα πιθανότητα θα γεννηθεί άλλη σε λίγο, μάλιστα θα τη γεννήσει η ίδια η νέα κατανόηση, κι ο κύκλος ξαναρχίζει. Μία από τις απορίες που δεν έχω λύσει είναι το πώς καταφέρνουν οι άνθρωποι να συμφιλιώνονται με τα σκουπίδια στον δημόσιο χώρο που κυκλοφορούν. Εντάξει, μπορεί η εισαγωγή μου να σας προϊδέασε για κάτι πιο φιλοσοφικό,
Περισσότερα.. »
Του Γιώργου Σταματόπουλου Είναι λυπηρό, αλλά κάθε άνθρωπος έχει να εξομολογηθεί τον τελευταίο καιρό και από μια ιστορία κατάθλιψης, από την πιο μικρή σε ένταση έως εκείνη που οδηγεί στην εγκεφαλική εξασθένηση του νευρώνα. Καταναλώνονται απίστευτες ποσότητες ψυχοκατασταλτικών, νευροανασχετικών, ηρεμιστικών και άλλων χαπιών. Η ανεργία, η απόλυση από την εργασία, η αδυναμία αποπληρωμής των όλο και διογκούμενων χρεών, η αποδιάρθρωση των οικογενειών και, τέλος, η πείνα τρελαίνουν τον άνθρωπο, τον οδηγούν σε άλλο, ξένο για τη φυσιολογία, διανοητικό και ψυχικό επίπεδο. Δεν χωράνε λόγια παρηγοριάς, προτάσεις διαλόγου ή φιλίας, δεν βοηθά η ανάγνωση
Περισσότερα.. »«Είναι ευκολότερο να φανταστείς το τέλος του κόσμου, παρά το τέλος του καπιταλισμού» (φράση που αποδίδεται στον Σλάβοι Ζίζεκ)
Περισσότερα.. »Της Μαργαρίτας Κουλεντιανού Το τάβλι είναι ένα αγαπημένο εθνικό μας παιχνίδι, παλιότερα αποκλειστικά αντρικό, πιο πρόσφατα και γυναικείο, αφού το διεκδίκησε με πείσμα το γυναικείο κίνημα της δεκαετίας του ’80. Είναι ίσως το αρχαιότερο επιτραπέζιο παιχνίδι, αλλά πήρε τη σύγχρονη μορφή του γύρω στο 50 μ.Χ. Για μεγάλο διάστημα θεωρήθηκε τυχερό παιχνίδι και απαγορεύτηκε από πολιτεία και εκκλησία, αλλά τελικά κατατάχτηκε στην κατηγορία των τεχνικών παιχνιδιών και επιτράπηκε. Το τάβλι είναι ιδιαίτερα διαδεδομένο στην Ελλάδα και την Κύπρο. Ετσι, μάλλον δεν είναι τυχαίο που ένας Ελληνας γιατρός από τα Τρίκαλα είναι από το
Περισσότερα.. »Της Μαριαλένας Σπυροπούλου «Στον ενικό, κύριε, εδώ είμαστε για να μιλάμε στον ενικό…» έλεγε και ξανάλεγε γνωστός τηλεοπτικός δημοσιογράφος υπονοώντας, εκτός από τον τίτλο της εκπομπής, ότι ο ενικός αριθμός είναι αυτός που λείπει από την ελληνική κοινωνία για να ειπωθούν τα πράγματα έτσι όπως είναι στην πραγματικότητα, ωμά, σταράτα, απερίφραστα. «Τι θα πάρεις;» ρωτάει σε άπταιστα «γαλλικά» ο νεαρός σερβιτόρος την κυρία που περιμένει να εξυπηρετηθεί. Σαν να αισθάνθηκε να τη ραπίζουν, τον κοιτά αποσβολωμένη και του απαντά… στον πληθυντικό. Μια νεαρή κοπέλα προσπαθεί να πουλήσει ένα φόρεμα σε μια πελάτισσα,
Περισσότερα.. »
Της Πέπης Ρηγοπούλου Σημαίες. Πολλές σημαίες. Ολες πλέον διπλωμένες. Αλλες πάνινες σε περιποιημένα κοντάρια, άλλες μικρές, πλαστικές. Οι μουσικοί παιάνισαν τα εμβατήριά τους και αποχωρούν με τα σιρίτια τους. Οι επίσημοι παρακολούθησαν την παρέλαση, προστατευμένοι και μόνοι, αφού τους γονείς τούς είχαν ακροβολίσει οι δυνάμεις της τάξεως στους πέριξ δρόμους, να προσπαθούν με τα κιάλια να δουν τα τέκνα τους. Οι αστυφύλακες, φρουροί της τάξης, συνεχίζουν για λίγο ακόμα να παίζουν, χαλαρά πλέον, τον ρόλο τους. Ο φόβος έχει περάσει και αυτήν τη φορά. Ο λαός, τουλάχιστον στον περίκλειστο χώρο της τελετής, σιώπησε και
Περισσότερα.. »
© 2026 Εφημερίδα των Συντακτών | ΟΡΟΙ ΧΡΗΣΗΣ
