Του Γιώργου Σταματόπουλου Οφείλουμε να αναγνωρίσουμε την ικανότητα του ελίσσεσθαι και του (τελικώς) επικρατείν των ανθρώπων που υπηρετούν το πολιτικο-μιντιακό σύστημα. Είναι αετονύχηδες στο να ξεφεύγουν από τη δύσκολη θέση στην οποία οδηγούνται όταν χάνουν το λαϊκό έρεισμα, όταν η κοινωνία βοά για τις παραλείψεις τους ή την εγκληματική αμέλεια που επιδεικνύουν κατά την άσκηση της «εργασίας» τους. Γνωρίζουν ότι είναι ένοχοι για την κατάντια της χώρας, αφού είναι οι βασικοί υπεύθυνοι της ολίσθησης (πολιτικής – οικονομικής – πολιτισμικής), αλλά σφυρίζουν αδιάφορα, συνεχίζουν τον βίο τους σαν να μην έχει τίποτε κακό προηγηθεί. Ισως
Περισσότερα.. »Του Γιώργου Σταματόπουλου Ο εθισμός δρα ανασταλτικά στη διεύρυνση της συνείδησης, στην κριτική και σε οτιδήποτε εμψυχώνει τον καθένα να αντιδράσει στα κακώς κείμενα που τον περιβάλλουν. Στο τέλος γίνεται και «ιδεολογία», έτσι που λειτουργούμε με βάση τις προεκτάσεις του στις κοινωνικές σχέσεις. Εθιστήκαμε τις τελευταίες δεκαετίες στον άκρατο καταναλωτισμό, στους μισθούς στα golden boys, στην ελαφρότητα των πρωινών τηλεοπτικών εκπομπών και στη φαιδρή σοβαροφάνεια των (δήθεν) εκπομπών λόγου, στο επιπόλαιο τραύλισμα των κοριτσιών του μόντελινγκ, στον αμοραλισμό των δημοσιογράφων που μας προέτρεπαν να βλέπουμε τη θετική μόνο όψη των πραγμάτων (να υπακούμε δηλαδή
Περισσότερα.. »Του Γιώργου Σταματόπουλου Εναν μακρινό απόγονο του Μακρυγιάννη, έναν αυτοδίδακτο στα γράμματα, πιστό στην πατρίδα, στην οικογένεια, στη θρησκεία μάς παρουσιάζει στο βιβλίο «Η Ιστορία ενός στρατιώτη (1918-1922)» ο συγγραφέας Φίλιππος Δρακονταειδής, «μια συγκλονιστική μαρτυρία για τις ελληνικές εκστρατείες», όπως αναγράφεται στον υπότιτλο (εκδ. «Κέδρος»). Ιδού πώς ξεκίνησε η ιστορία σύμφωνα με την (ελκυστική) αφήγηση του Φ. Δρακονταειδή: «Σε κονιορτοβριθές παλαιοβιβλιοπωλείο της Αθήνας έπιασα τυχαίως στα χέρια μου προ ετών το αντίτυπο ενός βιβλίου δίχως εξώφυλλο, το οποίο είναι το ημερολόγιο του οπλίτη Χρήστου Καραγιάννη, κλάση 1915. Σε αυτό καταγράφονται οι αναμνήσεις του
Περισσότερα.. »Του Γιώργου Σταματόπουλου Φίλος, γνωστός μουσικός φτάνει στο αεροδρόμιο «Ελευθέριος Βενιζέλος», αλλά νιώθει να μη θέλει να φτάσει στην πρωτεύουσα. «Δεν παίρνω τον Προαστιακό να πάω ώς το Κιάτο; Να χαζέψω λίγο τον Σαρωνικό και τον Κορινθιακό, μπας και εμπνευστώ και γράψω κάνα τραγουδάκι;» Ετσι σκέφτηκε κι έτσι έπραξε. Κουρασμένος από το ταξίδι αποκοιμήθηκε για δέκα λεπτά, όσο κάνουν οι συρμοί να βγουν στο ξέφωτο, της θάλασσας και της στεριάς. Ανοίγει τα μάτια του με λαχτάρα να αντικρίσει τον θαλάσσιο ορίζοντα, τη Σαλαμίνα, την Αίγινα… αλλά δεν βλέπει τίποτε! Τρίβει τα μάτια του
Περισσότερα.. »Του Γιώργου Σταματόπουλου Με υποδέχεται ο δήμαρχος σ’ ένα διάλειμμά του να συζητήσουμε για μια πολιτιστική-πολιτική εκδήλωση. Τον βλέπω να τρώει το φρούτο του και με προσκαλεί να δοκιμάσω. Είναι κομμένο σε φέτες. «Τι είναι, ροδάκινο;» ερωτώ ο αφελής και πλατύνεται το χαμόγελο του δημάρχου, σαρδόνιο… Ωραίο κίτρινο-πορτοκαλί χρώμα. Δοκιμάζω. Και μια ευχάριστη ηδονική γεύση γεμίζει τη στοματική κοιλότητα, συγκινεί τη γλώσσα, κατεβαίνει στον οισοφάγο και καταλαμβάνει αδένες και σωθικά γλυκαίνοντας το σώμα όλο. Στέκομαι αμήχανος και απορημένος. «Τι γεύση είναι αυτή, τι απίθανη γεύση, εννοείται;». Δεν απαντά ο δήμαρχος· άμα μουλαρώσει δεν
Περισσότερα.. »Του Γιώργου Σταματόπουλου Το μεγάλο Ναι στη ζωή (εάν έχουμε συμφωνήσει να το πούμε) επιβάλλει να φωνάξουμε μερικά μικρά Οχι όταν η ζωή ευτελίζεται, κινδυνεύει, απομακρύνεται από τη μεγάλη κατάφαση. • Οχι στον νέο ναζισμό (ποτέ πια φασισμός, έστω και αν ο καπιταλισμός τον ανασύρει ενίοτε για να κρύψει τις δικές του ενοχές, να μεταφέρει τις ευθύνες τάχα σε ακραίους, που είναι ακραιφνώς δικοί του…). • Οχι στην κοινωνική ραθυμία [διότι μεγεθύνεται η αυθαιρεσία της εξουσίας, γίνεται αλαζονική, βίαιη και αποκρουστική· ανέλεγκτη, διότι οι πλείστοι καθεύδουμε ή περιμένουμε να βγάλει το φίδι
Περισσότερα.. »Του Γιώργου Σταματόπουλου Είναι διαπιστωμένο ότι σε περιόδους κρίσης (ή πολέμου) αναπτύσσεται έντονα το «εμείς» έναντι του «εγώ», τόσο στους «πρωτόγονους» πληθυσμούς όσο και στους «πολιτισμένους». Αυτό δεν σημαίνει πολλά, είναι το άλλοθι που χρειαζόμαστε οι περισσότεροι για να γίνουμε κοινωνικά αποδεκτοί, είναι στην ουσία καταναγκασμός, αφού η έως τούδε Παιδεία μας έχει βασιστεί σε «αρχές» ατομισμού και κοινωνικής αναρρίχησης χωρίς ηθικούς φραγμούς. Είναι περισσότερο προϊόν της αμοιβαιότητας, επειδή εκφράζονται ταυτόχρονα από όλους και φόβοι και ελπίδες. Αυτή η αμοιβαιότητα είναι το θεμέλιο πάνω στο οποίο, πλέον, στηριζόμαστε οι «πάσχοντες» (οικονομικά, πολιτιστικά, ψυχικά…).
Περισσότερα.. »Του Γιώργου Σταματόπουλου Πολιτική δεν είναι πλέον ο δικαιότερος τρόπος (ο βέλτιστος) διακυβέρνησης στον οποίο ομονοεί να υπακούει η πλειονότητα των πολιτών. Λένε τα κιτάπια, ερμηνευμένα από σοβαρούς μελετητές, ότι η πολιτική ανακαλύφθηκε στην Ελλάδα. Καλώς. Οπως, όμως, όλα δείχνουν στην Ελλάδα πάλι, μετά από δυόμισι χιλιάδες χρόνια, φαίνεται να αφανίζεται. Δυσερμήνευτον; Ναι, αλλά και όχι. Σημασία έχει ότι οι σημερινοί πολιτικοί όμως, γυναίκες και άνδρες, είναι εξαρτημένοι, εθισμένοι δηλαδή στο ναρκωτικό της εξουσίας. Είναι μεν μια μειονότητα, ασήμαντη ίσως, πεπεισμένη όμως -και τι πείσμα!- ότι αποστολή τους είναι να προάγουν το καλό
Περισσότερα.. »Του Γιώργου Σταματόπουλου Το έχω ξαναγράψει (παίρνω αφορμή από το εξαιρετικό τετρασέλιδο αφιέρωμα στην Πολιτική Ανυπακοή που δημοσιεύτηκε στην «Εφ.Συν.», 19/20 Οκτωβρίου 2013): Ο Χένρι Ντέιβιντ Θόρο, ως γνωστόν, αρνήθηκε να πληρώσει φόρους στην αμερικανική κυβέρνηση, που τους χρησιμοποιούσε για τον οπλισμό της στον άδικο πόλεμο κατά του Μεξικού, και φυλακίστηκε. Ηταν φίλος του ο πολύς Ραλφ Γουάλντο Εμερσον, διάσημος συγγραφέας εκείνη την εποχή, ο οποίος παραξενεμένος (;) τον επισκέφθηκε στη φυλακή. «Ντέιβιντ», τον ερωτά με έκδηλη αγωνία, «τι συμβαίνει, γιατί είσαι εδώ;», για να πάρει τη μοναδική απάντηση-ερώτηση, χαστούκι στις παρειές πάντων των
Περισσότερα.. »Του Γιώργου Σταματόπουλου Λένε ότι ο άνθρωπος είναι το μόνο ζώο που γνωρίζει τον θάνατό του. Είναι και το μόνο που δίνει νόημα στη ζωή του ή την καταργεί αυτοβούλως. Είναι η δύναμη της υποκειμενικότητας, έστω και απατηλή, έστω μελαγχολική. Το σαιξπηρικό ερώτημα, καθόλου ρητορικό, to be or not to be (να είναι κανείς ή να μην είναι, να ζει κανείς ή να μη ζει), είναι αρχαίο, από τότε, σχεδόν, που ο λόγος έγινε γραφή. «Τι δε τις; Τι δ' ου τις;», αναρωτιόταν και αυτός ο Πίνδαρος ακόμη (τι άραγε σημαίνει αν υπάρχει κανείς
Περισσότερα.. »Του Γιώργου Σταματόπουλου Αναρωτιόταν στο χθεσινό φύλλο η συνάδελφος Αφροδίτη Τζιαντζή, στην κατακλείδα του άρθρου της, «για τους δεκάδες προσβλητικούς χαρακτηρισμούς που εκτοξεύει ο κ. Πάγκαλος, όπως ότι “ο ΣΥΡΙΖΑ είναι τρομοκρατική οργάνωση” ή ότι ο συνταγματολόγος Γ. Κατρούγκαλος “είναι αρχηγός των τραμπούκων”», και κατέληγε: «Πόσες αγωγές εναντίον του Πάγκαλου πρέπει να γίνουν;» Αναρωτιόμαστε κι εμείς μαζί της. Ενοχλήθηκαν ο ίδιος και η σύζυγός του επειδή σε ένα μπλογκ η τελευταία αναφέρθηκε ως «η Γυναίκα του Πάγκαλου, που θέλει να γίνει Δημαρχίνα μας». Πού το μεμπτόν ώστε να κινήσουν διαδικασία αγωγής, ζητώντας
Περισσότερα.. »Του Γιώργου Σταματόπουλου Και οι ορθολογιστές έχουν τις προκαταλήψεις τους, γι’ αυτό δεν μπορούν να διανοηθούν γιατί οι άνθρωποι συγκρούονται και δεν ομονοούν συναποφασίζοντας να έχουν ειρήνη. Αδυνατούν να συνειδητοποιήσουν το χάσμα μεταξύ των καλών τους προθέσεων και της κοινωνικής αταξίας και του αντικειμενικού χάους. Και ας υποθέσουμε ότι έως και τον προηγούμενο αιώνα δεν είχε βρεθεί η συνταγή της απάλειψης των συγκρούσεων. Τώρα, που υποτίθεται έχουν αποκτήσει τη σοφία των πραγμάτων (αλλά όχι των ανθρώπων), τι τους εμποδίζει να συντάξουν τους κανόνες της ειρηνικής συνύπαρξης; Κάπου μάλλον μπερδεύουν τις ιδέες με τις
Περισσότερα.. »Του Γιώργου Σταματόπουλου Είναι ηλίου φαεινότερον: μερικοί συμπολίτες είναι πεπεισμένοι ότι έχουν γεννηθεί για να σώσουν τη χώρα από τον πολιτικό αναλφαβητισμό και την εξώθησή της στα άκρα, εκεί που ελλοχεύουν, όπως οι πολλοί συμφωνούν, ο δογματισμός, ο φανατισμός, το μίσος, η βία και ό,τι αντιστρατεύεται την κοινωνική συνύπαρξη. Πρώην υπουργοί, καθηγητές πανεπιστημίου, διπλωμάτες, εφοπλιστές, συγγραφείς, ηθοποιοί συνυπογράφουν κείμενο για την ενιαία έκφραση της Αριστεράς, στο οποίο είναι έκδηλη η αγωνία τους να αποκατασταθεί η αξιοπιστία της χώρας, να αρχίσουμε να συζητάμε μεταξύ μας ήσυχα κι απλά, να επανακάμψει το ήθος στην πολιτική και
Περισσότερα.. »Του Γιώργου Σταματόπουλου Η εξουσία είναι βδελυρή και παραμορφώνει την πραγματικότητα διότι δίνει την ευκαιρία σε ποταπά υποκείμενα να φαίνονται σημαντικά, να επηρεάζουν συνειδήσεις, αλλά και να καθορίζουν τις τύχες ολόκληρων κοινωνιών. Παράδειγμα αγλαόν το ακροδεξιό επιτελείο του πρωθυπουργού, ο οποίος -φευ- φαίνεται να υιοθετεί τις αλλοπρόσαλλες μεγαληγορίες τους επάνω στη θεωρία των δύο άκρων· εάν αυτός ο εσμός εξέμεε όλα αυτά στο καφενείο της γειτονιάς, χωρίς να έχει θεσμική υπόσταση, θα ετύγχαναν της χλεύης των πολλών ή θα χόρταιναν καρπαζιές, διότι αυτό εκπέμπει (είναι) το θεμελιώδες, συγκεκριμένο εγώ τους. Πλην όμως τώρα, λέγοντας
Περισσότερα.. »
© 2026 Εφημερίδα των Συντακτών | ΟΡΟΙ ΧΡΗΣΗΣ
