Του Τάσου Κωστόπουλου Κορυφαίο πνευματικό ίδρυμα της σύγχρονης Ελλάδας, η Εθνική Βιβλιοθήκη έχει αυξημένο συμβολικό βάρος, ως ο κεντρικός θεματοφύλακας της πνευματικής δημιουργίας του τόπου. Ως εκ τούτου, είναι πολλαπλά σοκαριστικό να διαπιστώνουμε ότι, εν έτει 2013, οι επικεφαλής της επέλεξαν να τιμήσουν ως κατεξοχήν εθνική μορφή έναν υμνητή του Χίτλερ και συνεργάτη του κατοχικού προπαγανδιστικού μηχανισμού
Περισσότερα.. »
Της Βασιλικής Τζεβελέκου Aνακοινώθηκαν οι έξη υποψήφιοι για το Βραβείο ΔΕΣΤΕ. Ανεξάρτητα από ποιος θα το πάρει, είναι βέβαιο ότι θα χαρίσουν μια ενδιαφέρουσα ομαδική έκθεση πριν από τη βράβευση του Σεπτεμβρίου. Θα εγκαινιαστεί στις 24 Απριλίου στο Μέγαρο Σταθάτου του Μουσείου Κυκλαδικής Τέχνης και έργα τους –καινούργια κυρίως- θα παρουσιάσουν οι: Μαρία Θεοδωράκη, Ηλίας Παπαηλιάκης, Μιχαήλ Πυργέλης, Κώστας Σαχπάζης, Αλέξανδρος Τζάννης και Μαρία Χριστοφίδου.
Περισσότερα.. »
Της Μαρίας Δήμα Συνταγματικό και σύμφωνο με την Ευρωπαϊκή Σύμβαση Δικαιωμάτων του Ανθρώπου έκρινε η Ολομέλεια του Συμβουλίου της Επικρατείας το Προεδρικό Διάταγμα (120/2008) που αφορά το Πειθαρχικό Δίκαιο του Αστυνομικού Προσωπικού, στο οποίο προβλέπεται η πειθαρχική ποινή να συνεχίζεται και μετά την έξοδο από το σώμα.
Περισσότερα.. »
Της Παρής Σπίνου H πρόσφατη «δαιμονοποίηση» της Ελλάδας με αφετηρία την ευρωπαϊκή κρίση, η αρνητική δημοσιότητα που δόθηκε, ο ρόλος του εξιλαστήριου θύματος δημιούργησαν μια κατάσταση που ενεργοποίησε την τέχνη με την αίσθηση του κατεπείγοντος. Σε αυτή τη δυσμενή συγκυρία η ιστορικός τέχνης Νάντια Αργυροπούλου με τον αρχιτέκτονα Γιώργο Τζιρτζιλάκη ετοίμασαν μια σημαντική έρευνα και μια δυναμική έξοδο της ελληνικής τέχνης στο εξωτερικό με την έκθεση «ΗΕLL AS Pavilion», που εγκαινιάζεται στις 25 Φεβρουαρίου στο Palais de Tokyo, στο Παρίσι.
Περισσότερα.. »
Του Γιάννη Παπαθεοδώρου Για τον Αλέξανδρο Κοτζιά, η λογοτεχνική κριτική μόνο πάρεργο δεν ήταν∙ αντίθετα, η κριτική μαζί με το δοκίμιο αποτέλεσαν σταθερή συγγραφική μέριμνα και διανοητική άσκηση με ώριμους καρπούς. Θα έλεγα μάλιστα πως ήταν ένας από τους λίγους μεταπολεμικούς συγγραφείς που συνέβαλε αποφασιστικά στην «επαγγελματοποίηση» του κριτικού λόγου, συνδέοντας τη δημοσιογραφική του ιδιότητα με τη δημόσια παρέμβαση γύρω από την τέχνη της αφήγησης.
Περισσότερα.. »
Της Βενετίας Αποστολίδου Οσοι γνωρίζουν το πεζογραφικό έργο του Κοτζιά έχουν σίγουρα μια απάντηση στο γιατί είναι πολιτικός συγγραφέας. Oι πολιτικές πτυχές του έργου του έχουν αναλυθεί πολλάκις από αξιόλογους μελετητές. Εδώ θα αναδείξω την πολιτική σημασία του μυθιστορήματος «Ο γενναίος Τηλέμαχος» (1972) το οποίο, αν και έχει εκτιμηθεί για τις αφηγηματικές του καινοτομίες, δεν έχει επισημανθεί η συμβολή του στο πολιτικό προφίλ του συγγραφέα
Περισσότερα.. »
Επιμέλεια: Μισέλ Φάις «Στην περίπτωσή μου θέλω τον αναγνώστη συν-συγγραφέα: να γράψουμε μαζί το βιβλίο. Είναι αισθητική επιλογή αυτή. Μέσα μου εκδηλώνεται από μια αφόρητη πλήξη που αισθάνομαι, αν δω στο κείμενό μου πράγματα αυτονόητα. Ενα αίσθημα που δεν θέλω να νιώσει κι ο αναγνώστης από τα βιβλία μου». Αυτό το μικρό απόσπασμα από μια συνομιλία μου με τον Αλέξανδρο Κοτζιά («Εντευκτήριο», 16.9.91) συμπυκνώνει την επίμονη εκφραστική αγωνία του σπουδαίου μεταπολεμικού μας πεζογράφου.
Περισσότερα.. »
Της Μαρίας Ρώτα Στο λογοτεχνικό έργο του Αλέξανδρου Κοτζιά υπάρχει ένα διπλό θεματικό και αφηγηματικό μοτίβο, το οποίο παρακολουθεί το έργο διαρκώς: η φρικίαση και το δέος από την κατάρα του νεοελληνικού άχθους, αλλά και η ευλογία από την υπερβατική λύση που δίνει η τέχνη. Ο πεζογράφος από τη μια στηλιτεύει την ελληνική κακοδαιμονία που απειλεί να συνθλίψει τον άνθρωπο στην καθημερινότητά του και από την άλλη καταδεικνύει την έντονη ανάγκη του ανθρώπου για υπέρβαση της απεχθούς νεοελληνικής συνθήκης, υπέρβαση η οποία, μέσα στο έργο του Κοτζιά, συντελείται με την επιδίωξη της ανύψωσης στον παράδεισο της έκφρασης.
Περισσότερα.. »
Του Ηλία Μαγκλίνη Ο Αλέξανδρος Κοτζιάς – περίεργη περίπτωση. Τα τελευταία χρόνια, όλο και λιγότερο ακούω το όνομά του. Οπως, ας πούμε, και του Αριστοτέλη Νικολαΐδη. Ή και του Ιωάννου, του Φραγκιά. Ιδια, περίπου, γενιά όλοι τους, γεννημένοι μέσα στη δεκαετία του '20 και ψημένοι μέσα στην αιματηρή του '40. Ας αναλογιστούμε ότι ο Κοτζιάς είναι δεκαεννιά χρόνων το 1945. Δεκαεννιά χρόνων! Εχει ζήσει την Κατοχή και τα Δεκεμβριανά στο πετσί του, η εφηβεία του και η πρώτη του νιότη είναι αυτό το αίμα. Λίγο αργότερα, από το 1948 έως το 1952, υπηρετεί στον στρατό – εν μέσω του Εμφυλίου.
Περισσότερα.. »
Της Εφης Μαρίνου «Είσαι σκοπός και γύρω σου χορεύουν τσοπανόσκυλα». Μια παράσταση που δημιουργεί κραδασμούς σε ερμηνευτικό και αισθητικό επίπεδο. Παίζεται στο Ιδρυμα Κακογιάννη σε σκηνοθεσία Γιάννη Σκουρλέτη, μουσική Κώστα Δαλακούρα και βασίζεται σε σύνθεση κειμένων του Γιώργου Ιωάννου.
Περισσότερα.. »
Της Βασιλικής Τζεβελέκου Το εργοτάξιο της ανακατασκευής του ιστορικού κτιρίου ζυθοποιίας του ΦΙΞ έχει πια τοίχους, χωρίσματα, δάπεδα. Τίποτα δεν θυμίζει στο εσωτερικό του το γκρεμισμένο σκηνικό των προηγούμενων μηνών. Η θέα από τον τέταρτο όροφο και το δώμα είναι μαγική. Εσωτερικά και εξωτερικά το νέο κτίριο συνομιλεί με τις αρχιτεκτονικές γραμμές του Τάκη Ζενέτου και όλα δείχνουν ότι το Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης θα εγκαινιαστεί την άνοιξη του 2014, «ευτυχές γεγονός» που συμπίπτει με την ανάληψη της ελληνικής προεδρίας στην Ε.Ε.
Περισσότερα.. »
Του Γρηγόρη Ιωαννίδη Παρατηρώ να συμβαίνει στο θέατρό μας (θα έλεγα και στο θέατρο του εξωτερικού, με τον κίνδυνο να κατηγορηθώ πως μεγαλοπιάνομαι) μια παρεξήγηση, με θύματα -ποιους άλλους;- τους ηθοποιούς. Ολο και συχνότερα βλέπω σε προγράμματα παραστάσεων που κινούνται στον χώρο του «ερευνητικού θεάτρου» ή και ευρύτερα, ακόμα και στα κρατικά μας θέατρα, να αναγράφονται στη θέση της διανομής με άτακτη (ή έστω με αλφαβητική) σειρά οι ηθοποιοί όλοι μαζί, αταξινόμητοι και ασύνδετοι με τους ρόλους τους, σαν καλλιτεχνική αγέλη.
Περισσότερα.. »
Της Βένας Γεωργακοπούλου Εβρεχε και έκανε κρύο. Το φως δεν είχε ακόμα πέσει. Στο κέντρο της Αθήνας, όλα ακινητοποιημένα. Ευτυχώς ένας ταξιτζής ήθελε να πάει σπίτι του, στον Πειραιά. «Παρακαλώ, πηγαίνω εκεί που σκοτώθηκε ο Θόδωρος Αγγελόπουλος». Δεν ήξερε απλώς το ακριβές σημείο. Ηξερε τα πάντα γύρω από τον θάνατο του σκηνοθέτη, 24 Ιανουαρίου του 2012, την ώρα που γύριζε την «Αλλη θάλασσα». Από μηχανάκι. Ο περιφερειακός της Δραπετσώνας είχε λιγοστή κίνηση.
Περισσότερα.. »
Της Μαρίνας Κουβέλη Μια ολόκληρη μουσική κοινότητα έρχεται στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών. Μαζί της κουβαλάει μουσικά όργανα, αγάπη για τη μουσική, μπόλικη δημιουργική τρέλα και καινοτόμες ιδέες για το πώς μπορεί να γίνει πράξη η ελεύθερη ανταλλαγή μουσικών ιδεών. Πρόκειται φυσικά για το Μουσικό Χωριό, που φιλοξενείται στον Αγιο Λαυρέντιο Πηλίου, και είναι μία από τις μεγαλύτερες μουσικές κοινότητες στην Ευρώπη. Βασισμένο σε μια ιδέα τριών φίλων (Γιώργος - Εμμανουήλ Λαζαρίδης, Θύμιος Ατζακάς, Κώστας Μακρυγιαννάκης) είναι η πρώτη τέτοια απόπειρα στην Ελλάδα.
Περισσότερα.. »
© 2026 Εφημερίδα των Συντακτών | ΟΡΟΙ ΧΡΗΣΗΣ
