Της Βένας Γεωργακοπούλου Μπαίνω στο ίντερνετ και ένα κύμα μίσους με πιάνει από τη μούρη. Ο ένας ξεσκίζει τον άλλο με γλώσσα που θα ζήλευε και η Ζαρούλια. Και από δίπλα το ονοματάκι και η φωτογραφία του. Ολοι κανονικοί άνθρωποι, της διπλανής πόρτας. Κανένας χρυσαυγίτης -που να τους βρω εγώ τους φασίστες φίλους στο facebook; Κι όλα εύκολα, γρήγορα, αστόχαστα. Σ' αυτό το τελευταίο δεν βγάζω τον εαυτό μου απέξω. Αλλα, να, δεν θα τολμούσα ποτέ να αποκαλέσω το «Βημα», τα «ΝΕΑ», το «Εθνος», την «Καθημερινή», μια οποιαδήποτε, δηλαδή, σοβαρή εφημερίδα, «Εφημερίδα των
Περισσότερα.. »
Της Πέπης Ρηγοπούλου Θεωρεί ορθό λόγο τον παραλογισμό του. Γοητευτική τρέλα την ανοησία του. Ηθος τον κυνισμό και την αναλγησία του. Και ύφος την πάση θυσία παραδοξολογία του. Πρόκειται για ένα ανθρώπινο είδος που νομίζει ότι μπορεί να ανθήσει σε κάθε χρόνο και τόπο ακριβώς γιατί δεν μετέχει ουσιαστικά σε κανένα. Ο λόγος, για το είδος αυτό που αποκαλεί τον εαυτό του «διανοούμενο», εκτός από τις φορές που αποφασίζει ότι του χρειάζεται κάποιο αριστερόστροφο πλυντήριο, οπότε προτιμά γραφικούς ορισμούς όπως «εργάτης του πνεύματος», για να τα έχει καλά και με την εργατιά. Στους
Περισσότερα.. »
Της Αννας Δαμιανίδη Υπάρχουν άνθρωποι που περνούν σε αστικά δημόσια μέσα συγκοινωνίας ένα μεγάλο κομμάτι της ζωής τους, λογικά θα έπρεπε να απαιτούν -να απαιτούμε- καλύτερη οργάνωση και εξυπηρέτηση. Αλλά δυστυχώς, λογικά και πάλι, φαίνεται πως οι άνθρωποι αυτοί, οι περισσότεροι, δεν έχουν λόγο, κατά κάποιο τρόπο. Δεν ακούγονται, δεν ξέρουν τι να ζητήσουν, δεν αισθάνονται σίγουροι πως έχουν το δικαίωμα να το κάνουν. Μας δέρνει αυτή η έλλειψη αγωγής του πολίτη, η άγνοια δικαιωμάτων και υποχρεώσεων. Δικαιούμαστε να βρίσκουμε πληροφορίες για τις διαδρομές είτε στις στάσεις είτε μέσα στα οχήματα, να μπορούμε
Περισσότερα.. »
Του Γιώργου Σταματόπουλου Μοιάζουν οι εποχές, οι αιώνες, οι στιγμές… Απληστία, αρχομανία, αλλά και: αναποφασιστικότητα, μοιρολατρία, λύπη, θλίψη· ολιγάρκεια σε πάθη και πόθους, καταφρόνηση και κυρίως έντονη τάση για υποταγή εμπρός σε κάθε πραγματικότητα. Λέξεις κενές, έως απωθητικές: αγάπη, ειρήνη, δημοκρατία. Ελευθερία ανεμόεσσα. Οι άνθρωποι είμαστε, απλώς· παύουμε να γινόμαστε· αρνούμαστε να υπερασπιστούμε αυτό το είναι εντούτοις. Φουντώνει και θεριεύει η δεκτικότητά μας σε άνωθεν καθοδήγηση, σε καθεστώτα μάλιστα «δημοκρατικά». Υπακούμε εύκολα, υποτασσόμαστε ευκολότερα· αγελαία πλην νοήμονα, παρακαλώ, όντα! Ορθοφροσύνη τέλος, αλλά και: αλαλαγμοί χαράς, ορχήσεις σωμάτων, αρμονία, κάλλος, γούστο· όλα τελειώνουν και
Περισσότερα.. »Του Λευτέρη Κουγιουμουτζή* «Πρόκειται για αρχαιοελληνικό σύμβολο», δήλωσε ο βουλευτής της Χρυσής Αυγής Ηλ. Κασιδιάρης σχετικά με τη σβάστικα που έχει τατουάζ στο αριστερό του χέρι. Δεν έχουν περάσει πολλοί μήνες, άλλωστε, από τότε που η Χρυσή Αυγή είχε χαρακτηρίσει σε ανακοίνωσή της «αρχαιοελληνικό» τον φασιστικό χαιρετισμό Ελληνα ποδοσφαιριστή. Είναι κοινή πρακτική για τη Χρυσή Αυγή η χρήση του αρχαιοελληνικού κόσμου ως «κολυμβήθρας του Σιλωάμ», στην οποία αναβαπτίζονται τα φασιστικά και ναζιστικά σύμβολα που ανέκαθεν χρησιμοποιούσε, ώστε να καμουφλαριστούν τα πραγματικά ιδεώδη και η αυθεντική πολιτική της ταυτότητα. Και ο αγκυλωτός σταυρός και
Περισσότερα.. »Της Μαργαρίτας Κουλεντιανού Βέβαια είναι και οι παραλίες, τα βράχια, τα αρμυρίκια και τα γαλάζια νερά, είναι τα στενά δρομάκια και τα άσπρα σπίτια με τα χρωματιστά παράθυρα, είναι τα μονοπάτια που ανεβαίνουν στον Προφήτη Ηλία των βουνών, οι βάρκες με ονόματα κοριτσιών ή αγίων, τα πετρώματα με τα εντυπωσιακά χρώματα. Ολα αυτά σωστά προβάλλονται, με φωτογραφίες συχνά εξαιρετικής ποιότητας, και σωστά ψιθυρίζουν μια υπόσχεση για λίγες μέρες στον επίγειο παράδεισο. Ποιος δεν θα 'θελε… Κάπως έτσι στήθηκε το «σαξές στόρι» του τουρισμού φέτος. Και όντως επρόκειτο για επιτυχία, σε πρώτη φάση τουλάχιστον
Περισσότερα.. »Της Πέπης Ρηγοπούλου Σε καιρούς που ο άνθρωπος, στην Ελλάδα και αλλού, νιώθει όλο και πιο πολύ «ριγμένος στον κόσμο», ανεπιθύμητος μετανάστης, φερέοικος επαίτης, το να μιλάς για τον δεσμό του ανθρώπου, του καθενός μας, με σπίτια μοιάζει ίσως με μια έννοια παράκαιρο. Είναι όμως έτσι; Το σπίτι όπου είχε γεννηθεί ήταν για τον Παλαμά, που θα επιστρέφει όλο και πιο πολύ, σε καιρούς που έχουν τόση ανάγκη από γενναίες φωνές, ένα στοιχειό που περιμένει την επιστροφή μας. Ποια επιστροφή, θα μου πεις, για τον πρόσφυγα, για τον άστεγο παλαιάς και νέας κοπής; Οχι
Περισσότερα.. »Της Αννας Δαμιανίδη Οταν ήμουν παιδί, πήγαινα κάθε καλοκαίρι στην κατασκήνωση των υπαλλήλων Τραπέζης της Ελλάδος στην Πάρνηθα, όπου περνούσα ένα μήνα στο περιβάλλον που θα ήθελα να ζω όλους τους μήνες: μέσα στη φύση. Στο θέμα της παιδαγωγικής συμφωνώ προσωπικά με τον Ρουσό, θα ήθελα να μεγάλωνα στα δάση σαν τον Μόγλη, μέχρι τα δέκα μου, όπως λέει η συνταγή του. Ομως δυστυχώς μεγάλωνα στην Κυψέλη, εκτός από τον ευλογημένο αυτό μήνα, που ήταν εναλλάξ Ιούλιος και Αύγουστος. Τα πρώτα χρόνια είχε σκηνές η κατασκήνωση, μεγάλες σκηνές όπου χωρούσαν δώδεκα κρεβάτια κι έπρεπε
Περισσότερα.. »
Του Γιώργου Σταματόπουλου Σε καιρούς εθνικής απομόνωσης, κοινωνικού διαμελισμού και συλλογικής κατήφειας η απειλή να εκφυλιστεί η συνείδηση σ' έναν μνησίκακο πατριωτισμό είναι όχι μόνον ορατή, όχι μόνο γίνεται πράξη, αλλά διαβρώνει την κάθε μέρα, αλλοιώνει τη σκέψη και τον στοχασμό, γίνεται η νέα επικίνδυνη, εθνικιστική συνείδηση. Η δημιουργική σε άλλους καιρούς αυθάδεια της νεολαίας γίνεται απόλυτος αρνητισμός, ρέπει στην ευκολία του συνθήματος, καλυπτόμενου με «ριζοσπαστικές» κορόνες, τάχα μου αντισυστημικές. Τούτα τα παιδιά πάνε ανύποπτα στα πιο σκοτεινά μυαλά της ανθρώπινης, πολιτικής συμβίωσης και παρασέρνουν και τους γονείς, που ούτε ξέρουν πού πατάνε
Περισσότερα.. »Του Θωμά Τσαλαπάτη Η ζωή επιφυλάσσει μια ξεχωριστή θέση στις πρώτες αγάπες: στα βιβλία, που σου έμαθαν όχι μόνο όσα ήθελαν να πουν αλλά ταυτόχρονα σου έμαθαν να διαβάζεις· στις ταινίες, που έθρεψαν με αισθήματα την άγουρη όρασή σου· στα τραγούδια, που σου έμαθαν να φωνάζεις και να ανασαίνεις. Συνεχίζουν να υπάρχουν μέσα σου σαν αφετηρίες μόνιμες, διεκδικώντας μια τελείως ξεχωριστή θέση, άσχετα με καλλιτεχνικά κριτήρια, άσχετα με μεγέθη ή ερμηνείες, ακόμη και σήμερα που δεν πολυθυμάσαι τους στίχους ή έχεις ξεχάσει την πλοκή. Και αν τύχει να τις ξανασυναντήσεις θα σε συγκινήσουν με
Περισσότερα.. »Της Μαργαρίτας Κουλεντιανού Πίσω από την πλάτη μας, που μαυρίζει αλειμμένη με λάδι στις κοντινές παραλίες, προχώρησε το ΚΚΕ με πλήρη μυστικότητα στην εκχώρηση της τηλεοπτικής και ραδιοφωνικής του συχνότητας. Εδώ και λίγες μέρες πουλήθηκε ο 902. Η είδηση της πώλησής του έπεσε σαν κεραυνός και όλοι έμειναν άναυδοι και έλεγαν εντυπωσιασμένοι πως δεν είχε διαρρεύσει τίποτα. Προφανώς. Αν διέρρεε μπορεί και να χαλούσε η πώληση. Οι σαράντα τόσοι δημοσιογράφοι του 902 πιάστηκαν στον ύπνο, ας τους παρηγορήσει όμως το γεγονός ότι και οι εκατοντάδες συνάδελφοί τους τής «Ουάσινγκτον Ποστ», με δεκάδες τοπικές εκδόσεις,
Περισσότερα.. »Της Μαριαλένας Σπυροπούλου «Μας τραβάτε μια φωτογραφία;», ζήτησε το ζευγάρι στην παραλία από έναν λουόμενο να συμβάλει στην απαθανάτιση της ευτυχίας του. Η προσοχή μου επικεντρώθηκε όταν το ζευγάρι δεν αρκέστηκε σ’ αυτό το κλικ προκειμένου να βουτήξει στη θάλασσα και να ευχαριστηθεί τα καταγάλανα νερά του Αιγαίου. Για παραπάνω από μία ώρα ο νεαρός άνδρας και η νεαρή γυναίκα πόζαραν με μαγιό ημιβρεγμένοι και πότε αυτοφωτογραφίζονταν, πότε τραβούσε ο ένας τον άλλο. Υστερα, αποκαμωμένοι από την κούραση που είχε τούτη η εργασία καταμεσής του μεσημεριού και του καλοκαιριού άφησαν τη φωτογραφική μηχανή στην
Περισσότερα.. »Της Πέπης Ρηγοπούλου Εχει –σωστά– γραφεί ότι η δεξιά και ακόμα περισσότερο η ακροδεξιά πολιτική μυθολογία ρέπουν προς το σκότος. Ο Μίρτσεα Ελιάντε σημείωνε ότι το λυκόφως των ειδώλων και η πτώση των θεών της γερμανικής μυθολογίας στοιχειώνουν τους λόγους του Χίτλερ και του Γκέμπελς. Στον αντίποδα μιας τέτοιας αντίληψης, η αριστερή ρητορική στρέφεται προς το φως, αισιοδοξεί αναγγέλλοντας την έλευση ενός καλύτερου κόσμου. Από την άποψη αυτή οι πρόσφατες προτροπές αριστερού πολιτικού να μη μοιρολογούμε πάνω στα οικονομικά και κοινωνικά ερείπια, πάνω στις χρεοκοπημένες πολιτικές, αλλά να σκεφτούμε τις νέες πρωτοπορίες και ηγεμονίες
Περισσότερα.. »Της Αννας Δαμιανίδη Πάντως σε μερικά μέρη οι Ευρωπαίοι μια χαρά συνεργάζονται. Σε νησιά, ας πούμε, σε παραδοσιακούς οικισμούς, σε σημεία ειδικής ανάπτυξης, που ίσως δεν μνημονεύονται από μελετητές και κυνηγούς ιδεών επαρκώς. Για παράδειγμα, είχα ξαναπάει στην Αλόννησο πριν από χρόνια κι είχαμε πάει στην παλιά της πρωτεύουσα, ένα χωριό-φάντασμα. Είχαμε ανέβει από ένα λιθόστρωτο μονοπάτι κι είχαμε βρεθεί στην είσοδο – πλατεία της, κοιτάζοντας με δέος τα σκαρφαλωμένα στο βουνό σπίτια, εγκαταλελειμμένα τότε λόγω σεισμού, χτισμένα γύρω από ένα παλιό βενετσιάνικο κάστρο. Ο σεισμός είχε γίνει το 1965 και οι ειδικοί είχαν
Περισσότερα.. »
© 2026 Εφημερίδα των Συντακτών | ΟΡΟΙ ΧΡΗΣΗΣ
