Του Γιώργου Σταματόπουλου Το θέλαμε ή όχι, ξεμάθαμε να ενεργούμε αυτοβούλως, με εσωτερική ενέργεια φτιαγμένη από τον πλούσιο άγνωστο κόσμο και φιλτραρισμένη στην παντοκρατορία του νου. Απλώς προσαρμοζόμαστε στις εντολές άνωθεν, υμνούμε τη δύναμη της εξωτερικής ενέργειας (του κράτους, της αστυνομίας, της τρόικας, του περιβάλλοντος και λοιπών αντιανθρώπινων επιβουλών). Η δύναμη, όποια έχει απομείνει, ξοδεύεται σε μηρυκασμούς και υποκλίσεις προς τους ισχυρούς. Ούτε άμυνα ούτε αντεπίθεση. Και το χειρότερο; Ολοι νομίζουμε ότι έχουμε γεννηθεί για κάτι καλύτερο απ' αυτό που υφιστάμεθα ή απ' ό,τι επαγγελλόμαστε. Λησμονούμε τους διαμέσους που διαμόρφωσαν τη ζωή μας,
Περισσότερα.. »Της Νόρας Ράλλη Μπισκοτάκι, θέλετε; Κουλουράκι, μήπως; Κάπως έτσι άρχισαν όλα να κινούνται αντιστρόφως ανάλογα με την περίσταση. Γιατί στην έναρξη των καλοκαιρινών διακοπών αρμόζει, πώς να το κάνουμε, ένας κάποιος ενθουσιασμός, ακόμη κι αν πρόκειται να πας στο εξοχικό της συννυφάδας της Ματούλας, που έπεσε η πεθερά της κι έσπασε το γοφί και πρέπει να την κοιτάει μέρα-νύχτα στο νοσοκομείο (η συννυφάδα, όχι η Ματούλα), γιατί πού λεφτά για αποκλειστικές, και έτσι θα δούμε και λίγη θάλασσα φέτος, γιατί μόνο πικροθαλασσινό νερό μάς κερνούσαν κυβέρνηση και τρόικα και Σόιμπλε, που ακόμη κι
Περισσότερα.. »Της Μαργαρίτας Κουλεντιανού Η Λουκία Λουλάκη είναι μια νεαρή τσελίστα που διαπρέπει στο εξωτερικό. Λαμπρές σπουδές, βραβεία, διακρίσεις, υποτροφίες –όλα αυτά που διατίθενται απλόχερα στους Ελληνες εκτός Ελλάδας. Μαζί, ευκαιρίες για δουλειά και άπλετος χώρος για καλλιτεχνική έκφραση. Η Λουκία βρίσκεται αυτές τις μέρες στην Ελλάδα, για επαγγελματικές υποχρεώσεις, ως μέλος του Τρίο 92, μαζί με τον Ισπανό Νταμιάν Πόσε που παίζει κοντραμπάσο και την Πολωνή Μαγκνταλένα Βιέκοφσκα που παίζει βιολί. Οι τρεις τους θα παίξουν την Παρασκευή το βράδυ στον κήπο της ΕΡΤ, για να συμπαρασταθούν στους συναδέλφους τους των μουσικών σχημάτων, που
Περισσότερα.. »
Της Βένας Γεωργακοπούλου Πριν από δημοσιογράφος είμαι αναγνώστρια. Ενημερώνομαι σαν σπαστικό από το πρωί μέχρι το βράδυ. Από εφημερίδες, ραδιόφωνα, σάιτ, περιοδικά, μπλογκ, ακόμα και από το Facebook (να ΄ναι καλά οι ακόμα πιο σπασίκλες από μένα, που ποστάρουν τα καλύτερα και με βγάζουν από τον κόπο να τα ψάχνω). Το γεγονός ότι είμαι δημοσιογράφος δεν βοηθάει καθόλου. Aκριβώς το αντίθετο. Το επάγγελμά μου μετατρέπει αυτή την καθημερινή διαδικασία ενημέρωσης σε μαρτύριο, σε τσατίλα και απανωτές υπαρξιακές κρίσεις. Διότι διαβάζω τα πάντα και δεν πιστεύω τίποτα. Τίποτα απολύτως. Για να καταλήξω σε μια
Περισσότερα.. »Της Πέπης Ρηγοπούλου Φούσκες και τρύπες. Οι αναφορές στην οικονομία μας πέρασαν από το κοίλο –φούσκες– στο κυρτό ή βαθουλωτό – τρύπες. Η μορφολογία της ρητορικής που προωθούν η τρόικα και τα πολιτικά και τα μιντιακά της φερέφωνα για την οικονομία, αλλάζει και η αλλαγή αυτή ίσως δεν μπορεί να εξηγηθεί μόνο από την ανάγκη να ξιπάζεται ή να ζαλίζεται ο κοσμάκης, δηλαδή η πρώτη και αναλώσιμη ύλη για κάθε νέο σχέδιο καταστροφικής «σωτηρίας», έτσι που να μεταβάλλεται σε μια παραζαλισμένη, ευνουχισμένη και πειθήνια μάζα. Φούσκες και τρύπες. Η μορφολογία των διάφορων –τουλάχιστον
Περισσότερα.. »
Της Αννας Δαμιανίδη Το λεωφορείο από Πύργο ήταν μισογεμάτο. Είχα θέση μπροστά, πήρα βαθιά ανάσα. Δροσιά, άνεσις, ταχύτης, πλην όμως ο οδηγός άκουγε σκυλάδικα. Μπορεί να είναι λάθος ορισμός. Να μην είναι σκυλάδικα, αλλά κάτι άλλο αυτά τα τραγούδια που δεν ήξερα, δεν αναγνώριζα τις φωνές, δεν μου θύμιζαν τίποτε, είχαν στίχους επιθετικούς και απελπισμένους, η δε μουσική τρυπούσε τ' αυτιά. Δεν είχα σκοπό να κοιμηθώ, ούτε να διαβάσω, όμως πώς θα άντεχα τέσσερις ώρες αυτό τον ήχο; Κοίταξα τους άλλους επιβάτες, όλοι απαθείς. Μια γυναίκα είχε μαζί της ακουστικά, αυτή θα
Περισσότερα.. »Του Γιώργου Σταματόπουλου Διαλύονται σιγά σιγά, εντός καυτού-μνημονιακού θέρους, η στραβομάρα και η παλαβομάρα που μας έδερναν τόσα χρόνια. Το αφελές πνεύμα της όσφρησης και της γεύσης επανακάμπτει στη γνήσια αθωότητά του, αφού επί δεκαετίες αναλώθηκε στη φθορά και την κατάπτωση των αξιών και λησμονήθηκε από την υπεράνθρωπη ευημερία του καταναλωτισμού και της fast food διατροφής. Ετσι χάνεται (χάθηκε) η υγεία. Την υγεία δεν αρκεί να την έχουμε, οφείλουμε κάθε μέρα να την κατακτάμε, να μην τη θυσιάζουμε για χάρη τής μέσα-έξω-άνω εξουσίας. Δειλά δειλά, διστακτικά αρχίζουμε να ακούμε τη φωνή της χαμένης παιδικής
Περισσότερα.. »Του Πέτρου Μανταίου Φαίνεται πως η αγέρωχη ακινησία των αγαλμάτων που κοσμούν δημόσιους χώρους προκαλεί: τους βιαστικούς να τα αγνοούν και τους μόνιμα ή συγκυριακά βίαιους, ενίοτε και τους πουριτανούς, να επιτίθενται εναντίον τους επιφέροντας βλάβες, συχνά ανεπανόρθωτες. Αν αποφάσιζε κάποιος να ιστορήσει περιπέτειες και πάθη γλυπτών της Αθήνας, εν γένει νεότερων, μαρμάρινων και ορειχάλκινων, μνημείων της πόλης, θα είχαμε (σε εικόνες μάλιστα και με απίθανο αφηγηματικό ενδιαφέρον)… ανάγλυφη την Ιστορία της Αθήνας και της νεότερης Ελλάδας: πολιτική, πολεοδομία, αισθητική, συμφέροντα, ιδεολογίες, εργολαβίες, προμήθειες, πελατειακά νταλαβέρια… Ολα, καθένα ξεχωριστά ή ομού, πίσω από ένα
Περισσότερα.. »
Της Μαργαρίτας Κουλεντιανού Ηρθε και πέρασε σχεδόν στο ντούκου η Μέρα της Δημοκρατίας. Μόνο με λίγα λόγια, αμήχανα, κάπως απολογητικά, ίσως μπερδεμένα. Λόγια με περίσκεψη και με κάποια αιδώ, καθώς οι ομιλητές συναισθάνονταν τη θέση τους. Οτι δηλαδή μερικές φορές την καπέλωσαν τη Δημοκρατία, άλλοτε την παρενόχλησαν, κάποτε προσπάθησαν να τη φιμώσουν ή να την αλλοτριώσουν. Δηλώνοντας πάντα τον σεβασμό τους γι’ αυτήν – σε γενικές γραμμές. Παλιότερα τη γιορτάζαμε τη Μέρα της Δημοκρατίας με πάρτι στο προεδρικό μέγαρο και άλλα πανηγύρια. Σήμερα μαζευτήκαμε φαίνεται. Καταλάβαμε πως τα γλέντια των παλιότερων εποχών απέπνεαν
Περισσότερα.. »
Της Βένας Γεωργακοπούλου Εχω φαίνεται μια έμφυτη αστική ευγένεια, που θα 'λεγαν και στο συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ. Τουλάχιστον σε δημόσιους χώρους. Στο σπίτι μου, ακόμα και στο γραφείο, μου επιτρέπω να συμπεριφέρομαι ως χούλιγκαν. Οπως ακριβώς χθες βράδυ, ενώ βλέπαμε τις ειδήσεις του Mega. Εστειλα μια μεγαλοπρεπή μούντζα στον Μιχαλολιάκο και ούρλιαξα και μια πολύ άσχημη κουβέντα. Αλλά να βγω στους δρόμους και να διαδηλώσω εναντίον της Χρυσής Αυγής κάτω από πλακάτ που να λέει «Τσακίστε τους φασίστες»; Ουδεπώποτε. Εκεί αρχίζει και λειτουργεί η πολιτική μου κρίση, η οποία, από τότε που μισούσα
Περισσότερα.. »Της Πέπης Ρηγοπούλου Ακούω τον κ. Μητσοτάκη να λέει ότι θα προσπαθήσει να εφαρμόσει όσο το δυνατόν πιο δίκαια την «κινητικότητα», τη «διαθεσιμότητα» και όλες αυτές της εκπάγλου κυνισμού έννοιες που σημαίνουν το λιώσιμο ανθρώπων, και σκέφτομαι ότι το στοιχειώδες που θα μπορούσε να κάνει θα ήταν να δώσει ένα μέρος της περιουσίας του, αυτός και οι υπόλοιποι συνάδελφοί του, για να μη χρειαστεί να μπουν και άλλοι άνθρωποι στο περιθώριο. Με 3,5 εκατομμύρια Ελληνες στο όριο της επιβίωσης, τι περιμένουν οι πολιτικοί, αλλά και οι υπόλοιποι που έχουν λεφτά να δώσουν ένα μέρος
Περισσότερα.. »
Της Αννας Δαμιανίδη Ηταν μια μικρή παρηγοριά το ταξιδάκι, μετά τον γύρο της Πελοποννήσου και το πέρασμα από τόσους και τόσους άχρηστους πια σταθμούς. Τόση υποδομή παρατημένη στο έλεος, τόσες προσπάθειες και φιλοδοξίες μάταιες, τόσο χρήμα χαμένο, τόσα ωραία κτίρια σταθμών που ερειπώνονται, ταξίδια που δεν γίνονται, γραμμές που καταπατούνται και κλέβονται, τόση θλίψη και απογοήτευση. Ασε πια οι συγκρίσεις με άλλες χώρες, καλύτερα να αποφεύγονται. Κατόπιν όλων αυτών, ένα αλέ-ρετούρ στη Χαλκίδα το είδα ψυχοθεραπευτικά. Εχει τρένο κάθε μία ώρα, και πάει σχετικά γρήγορα. Αλλά μην το δέσετε και κόμπο, μας είπε μια
Περισσότερα.. »Του Γιώργου Σταματόπουλου Οσο και αν οι ουτοπίες ανήγγελλαν κατά καιρούς την αλλαγή της κοινωνίας, την εξάλειψη του πόνου και της πείνας, της αδικίας, της ανασφάλειας, του φόβου, των ασθενειών και ακόμη του θανάτου, όσο κι αν είχαν ως προτεραιότητα την εκπλήρωση της λαχτάρας και της επιθυμίας ή της αρμονικής συμβίωσης, η πραγματικότητα παρέμενε αγέρωχα αυτεξούσια, μάλλον κινιόταν πάντα όχι από τον απόηχο των ουτοπιών, παρά από τη διαστρέβλωση που προκαλούσε σε αυτήν η ετερογονία των σκοπών, αυτός ο χαοτικός μεν, υπαρκτός δε μηχανισμός. Εμείς γι' αλλού κινήσαμε κι αλλού η ζωή μάς
Περισσότερα.. »
Του Πέτρου Μανταίου Πολλά χρόνια πίσω με ταξίδεψε η Χαρά Τζαναβάρα, από την «Εφ.Συν.» (13/7), με το κομμάτι της για το μεταλλικό θέατρο του Λυκαβηττού∙ ιδίως στο σημείο που παρατηρεί πως «λίγοι είναι πλέον οι επιζώντες που πρόλαβαν να το γνωρίσουν ως… νταμάρι»! Δεν σκέφτηκα –ίσως θα είχε ενδιαφέρον– να μετρήσω τους επιζώντες. Είμαι όμως απ’ αυτούς που το πρόλαβαν το θέατρο… νταμάρι. Οχι εν ενεργεία. Αν ήμουν εκ των επιζώντων που πρόλαβαν το νταμάρι… ζωντανό, υπολογίζω ότι θα διένυα αισίως το 113ο έτος ηλικίας. Μόλις που θα προλάβαινα δηλαδή την Ελλάδα να ξαναβγαίνει
Περισσότερα.. »
© 2026 Εφημερίδα των Συντακτών | ΟΡΟΙ ΧΡΗΣΗΣ
