Του Πέτρου Μανταίου «Μόνο που δεν πανηγύρισε!» (τίτλος «Εφ.Συν.» 6/12) ο Μάκης Ψωμιάδης με την πρωτόδικη απόφαση για τα «στημένα» παιχνίδια ποδοσφαίρου, που, όταν αποκαλύφθηκαν, είχαμε πήξει, μέρες, στα σιντί, αλλά και είχαμε… φρεσκάρει τα ελληνικά μας με διαλόγους απίστευτης… ελληνομάθειας. Εν τέλει, ναι μεν τα σιντί «μίλησαν» -ακριβέστερα… φλυάρησαν ώρες επί ωρών-, αλλά οι μάρτυρες ήπιαν το… αμίλητο νερό. Γεγονός που η εισαγγελέας απέδωσε στον «σκοτεινό κόσμο του ποδοσφαίρου», ο οποίος και μετέτρεψε, ως εκ θαύματος, τους… μοχθηρούς «κοριούς» των παρακολουθήσεων σε άκακες… πασχαλίτσες εξοχικών περιπάτων. Ετσι, ο Μάκης Ψωμιάδης παραμένει μεν
Περισσότερα.. »Του Πέτρου Μανταίου Κάπως αργά βέβαια να μιλήσουμε για «ξενόφερτα» χριστουγεννιάτικα δέντρα και «παραδοσιακά» καραβάκια. Οσοι ήταν να στολίσουν το σπίτι τους για τις γιορτές, θα το έκαναν ήδη. Οσοι πάλι δεν είχαν δυνατότητα ούτε διάθεση να το στολίσουν, είναι μάλλον απίθανο να το κάνουν τώρα. Πιστεύω όμως ότι, ειδικά φέτος, έπρεπε να επιλέξουμε καραβάκια αντί για έλατα και πλαστικές απομιμήσεις ελάτων. Τα οποία καραβάκια να αφιερώσουμε εξαιρετικά: Πρώτον, στους 54 ναυτικούς –πλειονότητα του πληρώματος– του επιβατηγού-οχηματαγωγού «Πηνελόπη Α», που έχουν κάνει επίσχεση/κατάληψη στο, ελλιμενισμένο στη Ραφήνα, πλοίο από τις αρχές Σεπτεμβρίου, ζητώντας
Περισσότερα.. »Του Πέτρου Μανταίου Στους σχεδόν τρεις μήνες αναγκαστικής απουσίας από τη στήλη, πέρα από την αναντικατάστατη θαλπωρή με την οποία με περιέβαλαν τα παιδιά μου και τα εγγόνια μου, μου κράτησαν παρήγορη συντροφιά κάποια βιβλία που, κυρίως, μου έφερναν φίλες και φίλοι∙ ένα μεγάλο ευχαριστώ για την πολύτιμη, συνεχή συμπαράσταση όλων! Απαριθμώ επί τροχάδην: τρία αστυνομικά του Ιαν Φλέμινγκ και δύο του Ζεράρ Ντε Βιλιέ για τις δύσκολες νύχτες∙ σε μία από τις οποίες… απεβίωσε ο Ντε Βιλιέ! Για τις λιγότερο ταραγμένες μέρες τα: «Η κυρία Νταλογουέι» της Βιρτζίνια Γουλφ, «Με μολύβι φάμπερ νούμερο
Περισσότερα.. »Του Πέτρου Μανταίου Ο καθένας έχει την πρώτη μέρα του στις μέσα σελίδες του προσωπικού του ημερολόγιου. Πρώτη μέρα από κάτι που τον σημάδεψε, τον χάραξε για την υπόλοιπη ζωή του. Πρώτη μέρα που φορτώνεται πάλι τον σάκο να συνεχίσει το ταξίδι, με αξεδιάλυτες και ολοένα πιο μπλεγμένες τις απορίες του για τα κρυφά και φανερά του κόσμου. Πώς γίνονται και γιατί γίνονται όλα όσα δεν μπορεί ν’ αντέξει ο άνθρωπος. Και πώς ο κόσμος, ο μέγας, κάποιες στιγμές μικραίνει τόσο που δεν χωράει ούτε τον θυμό σου ούτε τη θλίψη σου. Πρώτη
Περισσότερα.. »Ο θάνατος της 13χρονης Σάρας, του κοριτσιού από τη Θεσσαλονίκη που έχασε τη ζωή του από τις αναθυμιάσεις του μαγκαλιού, έρχεται να προστεθεί στον αριθμό της απώλειας που αυξάνει μέρα τη μέρα στην Ελλάδα της κρίσης. Κάθε θάνατος υπάρχει στη μοναξιά της οδύνης, στην αυτοτέλεια του οριστικού και του πένθους. Ταυτόχρονα όμως δεν γίνεται να μην ξεπερνά τα όρια που θα έθετε όποια απώλεια. Γιατί στην Ελλάδα της κρίσης ο θάνατος μοιάζει συγκάτοικός μας. Το ίδιο το περιστατικό περιγράφει –όχι το τυχαίο ή το λάθος, όπως θέλουν μερικοί– αλλά το σύνολο της κατάστασης που
Περισσότερα.. »Από τότε που ήρθε στη ζωή μας η κρίση και κοντά σε όλα τα άλλα πήρε την ανιούσα και το πετρέλαιο, κάθε χειμώνα τα σχολεία έχουν πρόβλημα με την κεντρική θέρμανση. Να, προχθές στη Νάουσα, παραπροχθές στην Ευκαρπία Θεσσαλονίκης, τις προάλλες και πέρυσι στη Φλώρινα, στην Αρτα, στα Γιάννενα… Οι δήμαρχοι περιμένουν το υπεσχημένο κονδύλι από την κυβέρνηση για να το μοιράσουν στα σχολεία ευθύνης τους, η κυβέρνηση το δίνει με δόσεις, εθισμένη στον τρόπο που της καταβάλλει τα δάνεια η Ευρωπαϊκή Ενωση, και οι γονείς με τους δασκάλους διεκδικούν τη ζεστασιά των παιδιών-μαθητών τους
Περισσότερα.. »Κι επανερχόμαστε –πιστοί στην υπόσχεση, που ήταν άλλωστε εύκολη- στα καφενεία, που όχι μόνο άντεξαν στην επίθεση της καφετέριας αλλά γνωρίζουν άνθηση. Δύο είναι οι λόγοι. Ο ένας, ο σεβασμός στον πελάτη. Οι συνταξιούχοι ανέκαθεν ήταν οι τακτικότεροι θαμώνες: φτηνό καφεδάκι σε χοντρό φλιτζάνι, τάβλι, κολτσίνα, κομπολογάκι, τσιγαράκι (κομμένο τού είπε ο γιατρός, μετρημένο κατάλαβε εκείνος), μια μικρή παρασπονδία (ούζο με μεζέ –δυο ελιές, μισή ντομάτα) και το μεσημέρι στο σπίτι για φαγητό. Ο καφετζής αυτές τις μικρές, κουτσουρεμένες συντάξεις τις σεβάστηκε και κράτησε όσο μπορούσε τις τιμές. Και τις κράτησε και για τους
Περισσότερα.. »Τέλος εποχής. Και ξανά τέλος εποχής. Τοποθετήσαμε αυτή την ταμπέλα σε τόσα περιστατικά –γεγονότα σημαντικά ή μικρά, με συμβολική συμπύκνωση– που δεν έχει μείνει χώρος για να καρφιτσώσουμε ούτε ένα ελάχιστο σημαιάκι αφετηρίας. Ας είναι. Μια ταμπέλα ακόμη: ο Π. Κωστόπουλος παρουσιάστηκε αυτοβούλως στο αστυνομικό τμήμα, πρωί, και συνελήφθη για χρέη προς το Δημόσιο (προφανώς η δίκη πήρε αναβολή). Ο Πέτρος Κωστόπουλος αποτελεί ενσάρκωση του τόκου που το παρόν μας πληρώνει στα δάνεια του παρελθόντος. Τον σημαιοφόρο του μεγάλου άδειου που έγινε τρόπος ζωής, στόχος ζωής, κυνήγι ύπαρξης. «Είμαστε όλοι Κωστόπουλοι» διαφήμιζαν τα σκουπιδοέντυπά
Περισσότερα.. »Για τον Αρη Καπλανίδη από το Ναζλί της Μικράς Ασίας
Περισσότερα.. »Τα καφενεία, όπως και τα περίπτερα, δεν έχουν μετρηθεί, αλλά σίγουρα έχουν αναμετρηθεί με τον χρόνο κι έχουν κερδίσει. Από κάποιο σοκάκι της Μέκκας ξεκίνησε το πρώτο, τον 15ο αιώνα, κι έφτασε στην Αίγυπτο κι από ’κεί στα καλντερίμια της Κωνσταντινούπολης. Το οδοιπορικό τους δεν ήταν ήρεμο όπως άλλωστε δεν είναι πάντα ήρεμες και οι συζητήσεις που γίνονται μπροστά στον αχνιστό καφέ. Λέγεται ότι οι μουεζίνηδες πολεμούσαν τους καφενέδες επειδή οι άντρες προτιμούσαν τα «μασάλια» (κουβέντες) σ’ αυτούς παρά να πηγαίνουν στο τζαμί. Αλλά γιατί να προσφέρουμε το καφενείο στα βάθη της Ανατολής
Περισσότερα.. »Ολοι οι αγωνιστές και ευεργέτες (Ελληνες και φιλέλληνες), οι επιφανείς πολιτικοί, οι συγγραφείς και ποιητές (Ρωμιοί και ξένοι), οι καθοριστικές ημερομηνίες για τον ελληνισμό αλλά και ό,τι δέντρο και λουλούδι φυτρώνει στα βουνά, στα λαγκάδια και στους κήπους έδωσαν το όνομά τους στους δρόμους μας. Ενας δρόμος όμως τριών χιλιομέτρων ξέφυγε από τον κανόνα και χτύπησε στις πινακίδες του: Οδός Μπάι πας. Γράμματα μεγάλα κι ευανάγνωστα. Δέντρα δεξιά κι αριστερά, με όμορφα παγκάκια, με υπέροχο φωτισμό από φανάρια κομψοτεχνήματα και με ταμπελάκια ανά 500 μέτρα, ώστε να γνωρίζει ο βαδιστής σ’ αυτό το «φυσικό» τεστ
Περισσότερα.. »Ενας 50χρονος από τη Ναυπακτία -λέει η είδηση- έκαψε το σπίτι του για να μην το κατασχέσουν οι τράπεζες. Εκαψε την καλύβα του να μην τη φάν’ οι ψύλλοι. Αυτό ακριβώς. Δεν αντέχονται αυτά τα παράσιτα. Είναι βασανιστικά και αιμοβόρικα. Υπάρχουν τουλάχιστον όσο και ο άνθρωπος (για πιο πριν δεν μας ενδιαφέρει). Αυτά λοιπόν τα άπτερα καφετιά (στο χρώμα του χιλιάρικου – αν θυμάστε) έντομα τρέφονται με αίμα. Βρικολακάκια. Κολλάνε πάνω στο σώμα και με το γεμάτο μυζητικά όργανα στόμα τους προκαλούν τρελή φαγούρα, αλλά μπορεί να μεταδώσουν και τη βουβωνική πανώλη και τον ενδημικό
Περισσότερα.. »Πρόσφατα η Δέσποινα Βανδή προχώρησε στην ακύρωση της συνεργασίας της με τον Νότη Σφακιανάκη (να μια πρόταση που δεν περίμενα ποτέ να ανοίγει ένα άρθρο μου). Την ακύρωση αυτή ακολούθησε η διαδικτυακή επεξήγηση στην οποία η Βανδή διευκρίνιζε –έμμεσα αλλά εντελώς ξεκάθαρα- πως ο λόγος της κίνησης αυτής ήταν τα πολιτικά σχόλια του Notis και συγκεκριμένα η υποστήριξή του στη Χρυσή Αυγή, στη χούντα κ.λπ. (τα σχόλια του συγκεκριμένου αποκτούν ιδιαίτερο ενδιαφέρον ειδικά όταν ακολουθούνται από αντίστοιχα για τους εξωγήινους, για την προέλευση του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού κ.λπ.). Το διαδικτυακό σχόλιο έκλεινε με τη φράση
Περισσότερα.. »Η έναρξη της χριστουγεννιάτικης, εορταστικής περιόδου όλο και ξεκλέβει μέρες από τον Νοέμβριο. Τα μαγαζιά είναι ο αφέτης. Ο στολισμός κι ο φωτισμός τους δείχνουν ότι πλησιάζουν οι άγιες μέρες και πρέπει να προγραμματίσουμε τα ψώνια μας. Δεν είναι άσχημο να βλέπεις την πόλη στολισμένη, όμως η βιασύνη αυτή δεν οφείλεται σε λόγους καλαισθησίας αλλά στην αγωνία των καταστηματαρχών μη… φαγωθεί ο μισθός Νοεμβρίου. Το γεγονός ότι και όλοι οι χρεωστικοί λογαριασμοί στέλνονται νωρίς δεν έχει να κάνει βεβαίως με καμία αγωνία του κράτους, αλλά με κείνη τη χαιρεκακία τού «έχε τον νου σου, που
Περισσότερα.. »
© 2026 Εφημερίδα των Συντακτών | ΟΡΟΙ ΧΡΗΣΗΣ
