Της Πέπης Ρηγοπούλου Φούσκες και τρύπες. Οι αναφορές στην οικονομία μας πέρασαν από το κοίλο –φούσκες– στο κυρτό ή βαθουλωτό – τρύπες. Η μορφολογία της ρητορικής που προωθούν η τρόικα και τα πολιτικά και τα μιντιακά της φερέφωνα για την οικονομία, αλλάζει και η αλλαγή αυτή ίσως δεν μπορεί να εξηγηθεί μόνο από την ανάγκη να ξιπάζεται ή να ζαλίζεται ο κοσμάκης, δηλαδή η πρώτη και αναλώσιμη ύλη για κάθε νέο σχέδιο καταστροφικής «σωτηρίας», έτσι που να μεταβάλλεται σε μια παραζαλισμένη, ευνουχισμένη και πειθήνια μάζα. Φούσκες και τρύπες. Η μορφολογία των διάφορων –τουλάχιστον
Περισσότερα.. »Κατά κοινή ομολογία το φετινό καλοκαίρι είναι από τα δροσερότερα των τελευταίων ετών. Ο υδράργυρος δεν σκαρφαλώνει συχνά στις κόκκινες περιοχές του κι όταν το κάνει, το μελτεμάκι λειτουργεί ως αντίβαρο, ως φυσικό αιρ-κοντίσιον που καθιστά τη ζέστη υποφερτή. Ωστόσο η σημερινή προμηνύεται μια απ’ τις θερμότερες μέρες του θέρους. Ανάψαμε χθες απ’ τα 38άρια στα ηπειρωτικά και σήμερα μας βλέπω να καιγόμαστε καθώς το θερμόμετρο σε ορισμένες περιοχές θα δείξει ακόμα και 40 βαθμούς. Κουράγιο όμως. Ο μίνι καύσωνας φαίνεται ότι θα μας ταλαιπωρήσει για λίγο. Το έκτακτο δελτίο επιδείνωσης του καιρού της
Περισσότερα.. »
Της Αννας Δαμιανίδη Το λεωφορείο από Πύργο ήταν μισογεμάτο. Είχα θέση μπροστά, πήρα βαθιά ανάσα. Δροσιά, άνεσις, ταχύτης, πλην όμως ο οδηγός άκουγε σκυλάδικα. Μπορεί να είναι λάθος ορισμός. Να μην είναι σκυλάδικα, αλλά κάτι άλλο αυτά τα τραγούδια που δεν ήξερα, δεν αναγνώριζα τις φωνές, δεν μου θύμιζαν τίποτε, είχαν στίχους επιθετικούς και απελπισμένους, η δε μουσική τρυπούσε τ' αυτιά. Δεν είχα σκοπό να κοιμηθώ, ούτε να διαβάσω, όμως πώς θα άντεχα τέσσερις ώρες αυτό τον ήχο; Κοίταξα τους άλλους επιβάτες, όλοι απαθείς. Μια γυναίκα είχε μαζί της ακουστικά, αυτή θα
Περισσότερα.. »Του Γιώργου Σταματόπουλου Κάτι που κάνει απωθητικούς πολλούς ανθρώπους είναι το κατσούφικο ύφος τους, το παγερό τους, άδειο και απλανές βλέμμα, η άρνησή τους να χαμογελάσουν, να γελάσουν, να μην ντραπούν να συμπεριφερθούν σαν παιδιά. Αυτό το ειδεχθές προσωπείο, αντί να αποδιωχτεί από την καθημερινότητα της κρίσης (ή από την κρίση της καθημερινότητας), ενθρονίστηκε στους τρόπους μας και μας πανικοβάλλει, σαν το κεφάλι της Μέδουσας που μόλις το αντίκριζαν πέτρωναν. Το προσωπείο του θανάτου επικυριαρχεί κι εμείς εκεί, το ανεχόμαστε, το δικαιολογούμε, εάν δεν το φοράμε κιόλας. Υπάρχει ένα πολύ ωραίο βιβλίο σχετικό, του
Περισσότερα.. »Του Πέτρου Μανταίου Μακάρι να βγω ψεύτης. Αλλά τώρα που εδέησε να επιτρέψει η τρόικα -τρίτο καλοκαίρι από αναλήψεως καθηκόντων συλλογικού μας… αδυνατίσματος προς ενίσχυση της εθνικής μας οικονομίας- μείωση ΦΠΑ εστίασης από 23% σε 13%, φοβάμαι ότι ο γάμος προσδοκωμένων εσόδων από την εστίαση, είτε μέσω αύξησης είτε μέσω μείωσης του σχετικού ΦΠΑ, έχει πλέον σχολάσει∙ για να μην προσθέσω ότι μάλλον φαγώθηκε και η προίκα. Ισως εκεί να ήταν το μυαλό του Αντώνη Σαμαρά όταν, ανακοινώνοντας… πανηγυρικά τη μείωση, έκανε το… μοιραίο σαρδάμ και αναφώνησε το… ακροαματικό -συμπαθές για πολλούς και
Περισσότερα.. »Ο καύσωνας θα είναι μίνι. Σαν το Μνημόνιο Του Λάκη Μπέλλου Τα ιταλικά του Αντώνη Σαμαρά με τον Λέτα έκλεψαν την παράσταση. Ξεχνάς τα αγγλικά του Τσίπρα και τα γερμανικά της Κοσιώνη. Ολόιδιο κοστούμι, πουκάμισο, γραβάτα φορούσαν ο Σαμαράς με τον Ιταλό πρωθυπουργό! Παραλίγο να αποχωρήσει ο δικός μας. Δικαιολογείται όμως η ταύτιση, γιατί φορούσαν τη «στολή ΔΝΤ». Ο Λέτα τόνισε ότι την έκνομη δραστηριότητα στη χώρα τους την αποκαλούν «Μαφία». Ο Σαμαράς απάντησε ότι στην Ελλάδα ονομάζουν «Μαφία» την κυβέρνηση. Μέχρι το 2016-17 και βλέπουμε, η έκτακτη εισφορά
Περισσότερα.. »Με συντροφιά τα κύματα του Αιγαίου, στο οποίο παρεμπιπτόντως σήμερα κι αύριο θα πνέει μελτεμάκι ίσαμε 6 Μποφόρ, επιστρέφω στο κλεινόν άστυ κατακαλόκαιρο μες στην ντάλα, τον καύσωνα, στου υδράργυρου τις κόκκινες περιοχές. Ολόγυρα βραχιές πεταμένες στο πέλαγος οι Κυκλάδες, απολιθωμένες θυγατέρες των θεών, ανοίγουν, κλείνουν και μοσχοβολούν σαν αναρχίζουσες Συμπληγάδες. Εκεί που μοιάζουν ασάλευτες ξελογιάζονται αίφνης απ’ τις καυτές, αδυσώπητες ακτίνες του ήλιου και στήνουν στη θαλπωρή τους τρελό χορό. Εκθαμβος τις απολαμβάνω να λικνίζονται στις κυανές εκτάσεις της ουτοπίας μια μια και όλες μαζί· αιθέριες, πλανεύτρες, μεθυστικές, αιχμαλωτίζοντας για πάντα ανυποψίαστους ταξιδιώτες
Περισσότερα.. »Του Πέτρου Μανταίου Το ξανάπαμε. Οι «μεταρρυθμίσεις» και όλα τα σχετικά με τα οποία νυχθημερόν μας γανώνουν τ’ αυτιά θα ήταν για γέλια, αν τα πράγματα δεν ήταν για κλάματα. Δεν ξέρουν πού τους πάν’ τα τέσσερα. Ούτε πού θα βγάλουν άκρη με το μπερδεμένο κουβάρι στη στενότερη και ευρύτερη δημόσια διοίκηση, που οι εταίροι μας, ιδίως οι ελεγκτές της τρόικας, την έχουν στα… προαπαιτούμενα∙ λέξη μεταμνημονιακής εσοδείας, από τις πιο μοδάτες. Ως «πονεμένη ιστορία» σχολιάζει «παρασκήνιο» της «Εφ.Συν.» (13-14/7) όσες Ανεξάρτητες Αρχές η θητεία (των μελών) των οποίων μεν έχει λήξει εδώ
Περισσότερα.. »Ο Λέτα και ο Τσιγκολελέτα Του Λάκη Μπέλλου Τι δεν έχουμε περάσει ακόμα το βουνό, κύριε Σόιμπλε; Πέντε φορές έχουμε πέσει από την κορυφή του. Εκτός αν εννοεί βουνό από σαμπάνιες. Δεν περνιέται με τίποτα. Εμείς πάντως το «βουνό» το λέμε «τούνελ». Και βλέπουμε «βουνό στην άκρη του τούνελ». Δεν έχουν τον Θεό τους. Για τον Βενιζέλο πληρώνουμε: - 750.000 ευρώ για το 2014 γιατί του κάπνισε μαζί με τον Σαμαρά να δημιουργηθεί θέση αντιπροέδρου με 22 άτομα συμβούλους και παρατρεχάμενους. - Εχει παρακρατήσει και χρησιμοποιεί το θωρακισμένο
Περισσότερα.. »Του Γιώργου Σταματόπουλου Διαλύονται σιγά σιγά, εντός καυτού-μνημονιακού θέρους, η στραβομάρα και η παλαβομάρα που μας έδερναν τόσα χρόνια. Το αφελές πνεύμα της όσφρησης και της γεύσης επανακάμπτει στη γνήσια αθωότητά του, αφού επί δεκαετίες αναλώθηκε στη φθορά και την κατάπτωση των αξιών και λησμονήθηκε από την υπεράνθρωπη ευημερία του καταναλωτισμού και της fast food διατροφής. Ετσι χάνεται (χάθηκε) η υγεία. Την υγεία δεν αρκεί να την έχουμε, οφείλουμε κάθε μέρα να την κατακτάμε, να μην τη θυσιάζουμε για χάρη τής μέσα-έξω-άνω εξουσίας. Δειλά δειλά, διστακτικά αρχίζουμε να ακούμε τη φωνή της χαμένης παιδικής
Περισσότερα.. »
«Η Ελλάδα μού θυμίζει πολύ Βουλγαρία του ’90» Μετά τον κομμουνισμό, στη Βουλγαρία πουλήθηκαν τα πάντα. Η μητέρα μου δούλευε χημικός σε μια βιομηχανία και την απέλυσαν. Δεν μπορούσε να ξαναβρεί δουλειά. Τα πράγματα ήταν πολύ δύσκολα. Ακρίβεια, ιδιωτικοποιήσεις, ανεργία. Θυμάμαι που κάποια στιγμή δεν μπορούσα να αγοράσω ούτε σοκολάτα – ήταν πανάκριβη. Απολύθηκε πολύς κόσμος. Με τέτοιο επάγγελμα η μητέρα μου ήταν δύσκολο να βρει εργασία. Αναγκάστηκε να φύγει και να έρθει στην Ελλάδα. Ηταν το ’95. Μετά από μερικά χρόνια, το 2003, την ακολούθησα και ήρθα κι εγώ στην Ελλάδα. Η
Περισσότερα.. »Της Πηγής Ασυνειδήτου -Κείνο που με τρώει, κείνο που με σώζει είναι που ονειρεύομαι… Ονειρεύομαι ακόμα, όχι φυσικά σαν τον Καραγκιόζη, αλλά δεν έχω σταματήσει ακόμα να έχω φιλοδοξίες. Αυτό είναι που με κρατά ζωντανό. Ο κύριος που κάθεται απέναντί μου είναι σαν παραμυθάς. Ο τρόπος που μιλάει, που αφηγείται τη ζωή του, τις φιλοδοξίες του, τα όνειρά του σε ταξιδεύουν στον κόσμο του. Σκέφτομαι ότι είναι καλός καλλιτέχνης, αλλά κάτι τον κάνει μερικές φορές στομφώδη, πομπώδη. Ενα ψέμα δύει με μαεστρία στο βλέμμα του και πρέπει να παρασυρθείς στην αφήγησή του για
Περισσότερα.. »
Της Μαρίας Μήτσορα* Οταν στα δεκατρία το έσκαγα από το σχολείο, περιπλανιόμουν ώρες εκεί που τελείωνε τότε η πόλις των Αθηνών, πέρα και πάνω από τα νεκροταφεία της Νέας Σμύρνης και του Παλαιού Φαλήρου, ψιθυρίζοντας στίχους του Καβάφη που είχα αποστηθίσει διαβάζοντας την αλεξανδρινή έκδοση του πατέρα μου. Ενιωθα ήδη πολύ παλιά, έτσι ήταν η εποχή της Πόλης του που από τότε φοβόμουν πως πάντα θα με ακολουθεί και θα την ακολουθώ. Στα είκοσι πέντε ήμουν πολύ πιο νέα, ήταν η εποχή της Ιθάκης του, έτσι χάρισα το πιο πολύτιμο βιβλίο μου σε
Περισσότερα.. »
© 2026 Εφημερίδα των Συντακτών | ΟΡΟΙ ΧΡΗΣΗΣ
