Αν ήταν νεότερος, θα μάθαινε ελληνικά. Και πιστεύει ότι όταν μαθαίνεις μια ξένη γλώσσα αποφεύγεις τον «επαρχιωτισμό» και η καθημερινότητα των ανθρώπων γίνεται πιο ανοιχτή και δημοκρατική
Περισσότερα.. »
Διαφωνώντας με την αφοσίωσή του στη Χρυσή Αυγή, η τραγουδίστρια αποχώρησε με μια λιτή δήλωση από το μουσικό πρόγραμμά του. Μέσα σε μία μόνο μέρα, η σελίδα της στο facebook ανέβηκε 2.000 likes από ανθρώπους που ίσως και να μην είχαν ακούσει ποτέ τα τραγούδια της
Περισσότερα.. »«Δεν μπορώ να δω με αντικειμενική ματιά τις παλιές μου ταινίες. Είναι σαν τα οικογενειακά αρχεία, μου θυμίζουν πώς ήμουν την εποχή που τις γύριζα. Μου είναι δύσκολο να με βλέπω να γερνάω από ταινία σε ταινία. Είναι λίγο σαν το Πορτρέτο του Ντόριαν Γκρέι. Προτιμώ λοιπόν να ζω το παρόν και να κοιτάω προς το μέλλον» λέει ο Ντέιβιντ Κρόνεμπεργκ σε συνέντευξή του στη «Μοντ». Κι όμως η αφορμή της είναι ακριβώς το παρελθόν του. Η πόλη όπου γεννήθηκε και γύρισε σχεδόν όλες τις ταινίες του, το Τορόντο, γιορτάζει τον Κρόνεμπεργκ με μια έκθεση
Περισσότερα.. »Επί χρόνια ο Δημήτρης Δημητριάδης ήταν απομονωμένος. «Τα έργα μου κρίνονταν μη αποδεκτά. Υπήρξα θύμα ιδεοληψίας που επέβαλλε στο ελληνικό θέατρο μόνο μία κατεύθυνση, αποκλείοντας οτιδήποτε άλλο», έλεγε σε μια συνέντευξη-ποταμό στην Εφη Μαρίνου. Αφορμή ήταν το έργο του «Ο Κυκλισμός του τετραγώνου», που παρουσιάστηκε στη Στέγη, και η τεράστια επιτυχία του τον δικαίωσε. Ενα ακόμα κείμενό του, το προφητικό «Πεθαίνω σαν Χώρα» (1978) έδωσε έναυσμα για το συμπόσιο «Σε θέλω σαν Χώρα» (οργάνωση: Μπάρμπαρα Πόλα, Μάρω Μιχαλακάκου, Ελλη Παξινού) την Παρασκευή, στο παλιό Χρηματιστήριο της Σοφοκλέους, στο πλαίσιο της 4ης Μπιενάλε της Αθήνας,
Περισσότερα.. »
Ηχογραφήσεις από τον κορυφαίο παραγωγό Νόρμαν Γκραντζ και η βιογραφία Μόρισεϊ
Περισσότερα.. »
Ο κόσμος λατρεύει την Α΄χορεύτρια της Εθνικής Λυρικής Σκηνής. Εγκατέλειψε μια καριέρα στο εξωτερικό για να έρθει να πάρει μέρος στην αναγέννηση του μπαλέτου της. Πρωταγωνιστεί στον «Καρυοθραύστη» του Τσαϊκόφσκι στη νέα χορογραφία του Ρενάτο Τζανέλα, που πέρυσι «έσπασε τα ταμεία»
Περισσότερα.. »
Ξεκίνησαν πριν από 28 χρόνια σαν ένα τυπικό university press, στα αγγλοσαξονικά πρότυπα. Οι Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης είναι, όμως, σήμερα κάτι πολύ ευρύτερο και μοναδικό για τα ελληνικά δεδομένα. Τα βιβλία τους δεν φτάνουν μόνο στα αμφιθέατρα, αγγίζουν και τους απλούς αναγνώστες. Υπηρετούν την επιστήμη, έχουν αυστηρά κριτήρια αξιολόγησης, στηρίζονται σε μια ανθρώπινη ομάδα με έμπνευση. Δεν έχουν καν πρόβλημα οικονομικής επιβίωσης μέσα σε μια τόσο μεγάλη κρίση στην αγορά του βιβλίου. Ο διευθυντής τους, Στέφανος Τραχανάς, μας εξηγεί πώς έγινε αυτό το θαύμα
Περισσότερα.. »
Ο διάσημος παλαίμαχος του Χόλιγουντ βρήκε ξαφνικά στα 76 του χρόνια τον ρόλο της ζωής του. Η ερμηνεία του στη «Nebraska» του συμπατριώτη μας Αλεξάντερ Πέιν τού χάρισε βραβείο στις Κάνες. Μακάρι και το Οσκαρ
Περισσότερα.. »
Σ. Φιλιππίδου: Η δημοφιλής και σπουδαία ηθοποιός ξαφνικά έκανε μια τολμηρή στροφή. Εσκυψε στην «καθαρή πηγή» της αριστουργηματικής νουβέλας του Χέρμαν Μέλβιλ «Μπάρτλεμπι ο γραφιάς», τη διασκεύασε για το θέατρο, τη σκηνοθέτησε και την ερμηνεύει στο «Από Μηχανής Θέατρο»
Περισσότερα.. »
Μάρκος Μέσκος «Τα ποιήματα της σκάλας» Ποίηση. Γαβριηλίδης, 2013, σελ.
Περισσότερα.. »
Καρολίνα Μέρμηγκα «Συγγενής» Μυθιστόρημα, Μελάνι, 2013, σελ.
Περισσότερα.. »Τζόναθαν Κόου «Expo 58» Μυθιστόρημα. Μετάφραση: Μαργαρίτα Ζαχαριάδου. Πόλις, 2013, σελ.
Περισσότερα.. »
Του Ακη Παπαντώνη Oκτώβριος 1973, «Southern Review», συνέντευξη στην Τζόις Κάρολ Οουτς: «Νομίζω ότι ξεκινάς να αλλάξεις την κοινωνία με τη λογοτεχνία και έπειτα, όταν δεν συμβεί αυτό, έχεις μια αίσθηση αποτυχίας. Επειτα όμως αναρωτιέσαι: γιατί αισθάνθηκα ότι θα αλλάξω την κοινωνία; Οτι θα αλλάξω το οτιδήποτε; Σε κάθε περίπτωση, κανείς συνεχίζει. [...] Νομίζω έχουν υπάρξει αλλαγές. Παραφθορές συνείδησης. [...] Πάντως, είτε η λογοτεχνία καταφέρνει κάτι είτε όχι, εμείς συνεχίζουμε». Μάρτιος 1988, «Paris Review – The Art of Fiction No. 102», συνέντευξη στον Τόμας Φρικ: (πριν ξεκινήσει η εγγραφή) «Δεν θα μου έκανε
Περισσότερα.. »
Της Αντζελας Δημητρακάκη* Ανέκαθεν ήμουν καχύποπτη απέναντι στα μυθιστορήματα που σου σερβίρουν στο πιάτο τη ζωή ενός ανθρώπου από γεννήσεως έως θανάτου του. Τα θεωρούσα, και τα θεωρώ, αντι-πειραματικά και εύκολα, και συν-υπεύθυνα για την καλλιέργεια μιας ελαφρολαϊκής έως soap-opera αισθητικής στη λογοτεχνία. Τα μυθιστορήματα μιας ψευδούς βιογραφίας βασίζονται στην παραγωγή συναισθημάτων χαμηλής περιπλοκότητας. Ποντάρουν κατ' εξοχήν στα δάκρυα που θα χύσει ο αναγνώστης – γιατί, εντάξει, φαντάσου να γνωρίζεις ένα μωράκι στις πρώτες σελίδες του βιβλίου και να το κηδεύεις ως γέρο στις τελευταίες. Είναι δυνατόν να μη δεθείς, να μη συγκινηθείς, να
Περισσότερα.. »
© 2026 Εφημερίδα των Συντακτών | ΟΡΟΙ ΧΡΗΣΗΣ
