Του Γιώργου Σταματόπουλου Οι ευκαιρίες να δείξουμε ότι παραμένουμε ακόμη άνθρωποι είναι πλέον διάχυτες, αλλά στην επικοινωνιακή σφαίρα δεν είναι ορατές. Συμβαίνουν μικρά θαύματα αλληλεγγύης καθημερινά στις γειτονιές, στα χωριά. Ανθρωποι που με πενιχρά μέσα προσφέρουν το «περίσσευμά» τους, είτε ρούχα είτε φαγητό, είτε ψυχολογική στήριξη ακόμη, κάτι που δεν συνηθίζαμε στους προ μνημονίου καιρούς. Να ήρθε ο καιρός των συνανθρώπων; Να έφυγε ο καιρός των δολοφόνων; Να κυοφορείται ο καιρός του ευγενικού πλαγκτού; Ακουσα μια έκκληση που απηύθηνε μια κάτοικος του Ληξουρίου, του τόπου που ακόμη δονείται από σεισμούς. «Παρακαλώ τους Ελληνες να
Περισσότερα.. »Της Αρχοντίας Κάτσουρα «Δεν βλέπω φως πουθενά. Κουράστηκα να προσπαθώ, να δουλεύω και να μην τα καταφέρνω. Βαρέθηκα να βλέπω ανάξιους να επιβιώνουν και να ζουν καλά, ενώ εγώ όσο και αν προσπαθώ να μην πηγαίνω μπροστά. Ολα αυτά για τα οποία τόσα χρόνια πάλευα, τα βλέπω να χάνονται κάθε μέρα λίγο λίγο». Αυτές τις ίδιες κουβέντες ακούμε, με μικρές παραλλαγές αλλά την ίδια ουσία, σχεδόν κάθε μέρα, σχεδόν από όλους. Οι περισσότεροι κοιτάζουμε γύρω μας και το μόνο που βλέπουμε είναι αγωνία, ανασφάλεια, αδικία. Ιδια ή παρόμοια με τη δική μας. Πριν
Περισσότερα.. »Της Μαργαρίτας Κουλεντιανού Είναι ακόμη μια συμβουλή του ΟΟΣΑ, ανάλογη με αυτήν της ημερομηνίας λήξης του γάλατος, που μη λαμβάνοντας υπόψη καμιά από τις ιδιαιτερότητες του ελληνικού χώρου προτείνει την «απελευθέρωση» της αγοράς του βιβλίου με μέσο την κατάργηση της ενιαίας τιμής. Η ενιαία τιμή θεσπίστηκε εδώ και μερικά χρόνια με στόχο να καταπολεμηθεί ο αθέμιτος ανταγωνισμός και εφαρμόζεται σε όλες τις χώρες της ευρωζώνης. Ορίζεται από τον εκδότη, ισχύει για τα δύο πρώτα χρόνια κυκλοφορίας ενός βιβλίου και εξυπηρετεί μια σειρά σκοπούς. Απ’ αυτούς ο σημαντικότερος, θα έλεγε κανείς, είναι ότι προφυλάσσει τα
Περισσότερα.. »
Του Θωμά Τσαλαπάτη 12 νεκροί. 3 γυναίκες, 9 παιδιά. Τα γεγονότα στο Φαρμακονήσι δεν είναι η δική μας Λαμπεντούζα, είναι το δικό μας Φαρμακονήσι. Μοναδικό στην αυτοτέλεια της φρίκης, χωρίς παραλληλισμούς, χωρίς μεταφορές και σχήματα λόγου. Απόλυτα κυριολεκτικό, ειπωμένο με τον κάθετο τρόπο του θανάτου. Τρεις γυναίκες, 9 παιδιά. Υπάρχει κάτι που θρηνεί, κάτι βαθύ, από τη ρίζα του ανθρώπου. Σχεδόν από τα μέσα της γης. Κάτι βαθύ και άρρητο, πέρα απ' τον χώρο και τον χρόνο και πέρα από τις λέξεις. Γιατί ποιες λέξεις μπορείς να υψώσεις μπρος στο μέγεθος του λυγμού,
Περισσότερα.. »
Της Πέπης Ρηγοπούλου Το τελευταίο διάστημα τα ελληνικά πανεπιστήμια αξιολογήθηκαν κατά τον νόμο από καθηγητές που υπηρετούν σε αντίστοιχα ιδρύματα του εξωτερικού. Θα μιλήσω λίγο πιο κάτω για κάποια αποτελέσματα της αξιολόγησης που συμβαίνει να τα γνωρίζω και για τη σημασία τους μέσα στο μνημονιακό τοπίο. Ωστόσο, θα ξεκινήσω από ένα δημοσίευμα που δείχνει εύγλωττα τις διαθέσεις κάποιων εκπροσώπων του Τύπου απέναντι στα ελληνικά ΑΕΙ. Με τον τίτλο «Αξιολογητές… made in Greece», το άρθρο του Α. Λακατσά («Καθημερινή» 31 Ιανουαρίου 2014) πληροφορεί τον αναγνώστη ότι τα ελληνικά πανεπιστήμια αντί να επιλέγουν «βέρους [sic
Περισσότερα.. »
Της Αννας Δαμιανίδη -Θέλω να κάνω μήνυση, μπήκε φωνάζοντας στα γραφεία του ΟΑΣΑ ένας πολύ καλοβαλμένος μεσήλιξ. Περίμεναν να πληρώσουν πρόστιμο καμιά εικοσαριά νεαροί και νεαρές, κεφάτοι, συζητούσαν μεταξύ τους στην ουρά, μερικοί τον κοίταξαν με την προσδοκία ίσως ενός μικρού συμβάντος που θα τους διασκέδαζε. Τον είδαν να προχωρά ορμητικά προς ένα γραφείο, λέγοντας δυνατά τον πόνο του να τον ακούσουμε όλοι. - Πήρε το παιδί μου το λεωφορείο στην Κηφισίας για δύο στάσεις, για να πάει στο Κολλέγιο, και του βάζει ο ελεγκτής πρόστιμο! Ε, όχι, δεν υποφέρεστε! Θα κάνω
Περισσότερα.. »
Του Γιώργου Σταματόπουλου Σ' έναν απολαυστικό Νεκρικό Διάλογο του Λουκιανού μεταξύ του Χάροντα και του Μένιππου οφείλεται η έκφραση ουκ αν λάβοις παρά του μη έχοντος. Οταν ο Χάρων, που τον μετέφερε στον Αδη μέσω του Αχέροντος ποταμού, απαίτησε τον οβολό του (ήδη ο μύθος έλεγε ότι ούτε να πεθάνει μπορεί κανείς χωρίς να πληρώσει), ο Μένιππος, γνήσιος μαθητής του Αντισθένη και του Διογένη, αρνήθηκε. Ο Χάρων λύσσαξε αλλά ο Μένιππος, πιστός στις αρχές του, τον έστειλε… ανόβολο, αρνούμενος την εξουσία του θανάτου, αδιαφορώντας γι' αυτόν. Εδώ που τα λέμε τι χειρότερο θα
Περισσότερα.. »Της Αρχοντίας Κάτσουρα «Μοιάζουμε με γερασμένα παιδιά». Αυτή ήταν η επωδός μιας ραδιοφωνικής παραγωγού πριν από λίγες ημέρες, όταν έλεγε –με πολύ γλυκό και τρυφερό τρόπο, είναι η αλήθεια, και αφορμή τον λαμπερό ήλιο ύστερα από δύο βροχερές μολυβένιες ημέρες– πόσο λίγα πράγματα μένουν πια για να χαρούμε, όταν κάθε μέρα ανακαλύπτουμε ακόμη έναν νέο φόρο που πρέπει να πληρώσουμε, ακόμη ένα σοβαρό πρόβλημα να λύσουμε, ακόμη ένα επώδυνο μέτρο που θα μας επιβληθεί. Ταυτόχρονα τα οικονομικά μέσα και οι ψυχικές αντοχές όλων, και του καθενός ξεχωριστά, περιορίζονται συνεχώς. Η πρώτη αντίδραση στα
Περισσότερα.. »
Της Μαργαρίτας Κουλεντιανού Στο τρίτο βιβλίο του τής Τριλογίας της Κρίσης, ο Πέτρος Μάρκαρης τοποθετεί την αστυνομική του ιστορία στην Αθήνα του 2014, που έχει επιστρέψει στη δραχμή. Το τοπίο διαμορφώνεται από άστεγους και άνεργους, από πιεσμένους οικογενειάρχες που προσπαθούν να τα βγάλουν πέρα και από μερικούς πλούσιους που συνεχίζουν να ζουν στο παράλληλο σύμπαν τους σαν τίποτε να μην έχει αλλάξει. Διάφορες παρέες νέων ανασκουμπώνονται και οργανώνουν δράσεις για να δώσουν λύσεις σε άμεσα προβλήματα και να καταπολεμήσουν το αδιέξοδο. Τα παιδιά των παιδιών του Πολυτεχνείου αποδίδουν την κρίση στους γονείς τους και
Περισσότερα.. »
Της Βένας Γεωργακοπούλου Μια ανοιχτομάτα φίλη μου, που φοράει ισόπατα ακόμα και σε δεξιώσεις (το ’κανε άλλωστε πρόσφατα σε κάποιο κόκκινο χαλί στο Λος Αντζελες και η καθόλου στημένη Εμα Τόμσον), μου το επισήμανε έξαλλη. «Μα πήγε κι αυτή η χριστιανή, τρία μέτρα γυναίκα, στα φτωχοσόκακα της Ινδίας με δωδεκάποντες γόβες; Χάθηκαν ελβιέλες, μπαλαρίνες, μποτάκια και σανδάλια;». Εριξα μια προσεκτικότερη ματιά στις άπειρες φωτογραφίες της Βαλερί Τριερβελέρ από το ταξίδι της στην Ινδία – έρχονταν, άλλωστε, μία ανά δευτερόλεπτο από τα διεθνή πρακτορεία και με έπιαναν από τον λαιμό. Τις πρόσεξα, επιτέλους, τις
Περισσότερα.. »
Της Πέπης Ρηγοπούλου Το τραγούδι αυτό το ξανατραγουδά μετά από χρόνια, μπροστά στον φακό, με το ίδιο πάθος που το τραγούδησε και όταν βρέθηκε μικρός στο στρατόπεδο εξόντωσης των Γερμανών, ένας διασωθείς μάρτυρας στο εξαιρετικό ντοκιμαντέρ του Στέλιου Κούλογλου «Νεοναζί, το ολοκαύτωμα της μνήμης», που προβλήθηκε στο Πνευματικό Κέντρο της Ισραηλιτικής Κοινότητας με κεντρική εισηγήτρια τη Νίνα Καρακάλου για την επέτειο του Ολοκαυτώματος. Και μετά από τόσα χρόνια, κλαίει. Τώρα μπορεί να κλάψει. Τότε, όταν έφτανε από τη Θεσσαλονίκη στο στρατόπεδο μαζί με τους άλλους Εβραίους από τη Θεσσαλονίκη και τις άλλες πόλεις
Περισσότερα.. »
Της Αννας Δαμιανίδη Θυμάμαι αμυδρά αυτόν τον δρόμο της μικρής επαρχιακής πόλης. Οχι πολύ μικρής πια, αν κρίνεις από τον κόσμο που κυκλοφορεί στον πεζόδρομο. Είχε λάσπες παλιά, και με τη βροχή, τέτοια βροχή σαν αυτή σήμερα, τα παπούτσια μας είχαν γίνει χάλια. Τώρα έχει ωραία πλακόστρωση, ίσα που νοτίζονται οι σόλες, κι όλα τα μαγαζιά είναι φωτισμένα, οι καφετέριες γεμάτες, ξεχειλίζουν μέχρι έξω τα αναπαυτικά τους καθίσματα. Θα ξεχνούσα την κρίση αν δεν άκουγα τις βαριές συζητήσεις ανήσυχων ανθρώπων, την ανησυχία τους για το μέλλον. Εχουν καταπληκτικά μενού στις ταβέρνες, μεζέδες για εξερεύνηση,
Περισσότερα.. »
Του Γιώργου Σταματόπουλου Αποφάσισε αγαπητέ, είσαι με τον ορθό λόγο, που επικρατεί ούτως ή άλλως, θες δε θες, ή με τα ψυχοβιοκινητικά νοήματα; Με λίγα λόγια πρέπει να διευκρινίσω εάν είμαι με τους σοφιστές ή με τον Πλάτωνα, με τη φύση ή με την ιδέα. Σαφώς λοιπόν υπερασπίζομαι τους σοφιστές και αφήνω στην κρίση του αναγνώστη το αγαθόν του Πλάτωνος, τις ξέρω – γω –πώς – διάολο – του – ήρθε ιδέες του. Αξιωματικά άμα μιλάμε, μπορούμε να πούμε (να φανταστούμε) ό,τι θέλουμε δικαιολογώντας την εξουσία του ειδικού, του φιλόσοφου, του αριστοκράτη. Ο Πλάτων
Περισσότερα.. »Της Αρχοντίας Κάτσουρα Ο Τάνταλος αγωνίζεται μάταια να φτάσει στο νερό και την τροφή. Ο Ιξίων, δεμένος με φίδια αέναα σε έναν περιστρεφόμενο τροχό που φλέγεται. Ο Σίσυφος ματαιοπονεί ενώ προσπαθεί να φέρει εις πέρας τα αιώνια καταναγκαστικά έργα του. Ο Προμηθέας, αλυσοδεμένος, ενώ του κατασπαράσσει τα σωθικά ένα όρνιο. Αυτά και εικοσιτέσσερα ακόμη αριστουργήματα της ευρωπαϊκής ζωγραφικής –με θέμα μυθολογικά πρόσωπα και την τιμωρία τους στον Αδη- παρουσιάζει το Μουσείο του Πράδο στη Μαδρίτη, σε μια έκθεση που προσπαθεί να συνδέσει την τέχνη των 16ου-18ου αιώνων με τη σημερινή κατάσταση ηθικής, πολιτικής
Περισσότερα.. »
© 2026 Εφημερίδα των Συντακτών | ΟΡΟΙ ΧΡΗΣΗΣ
