Της Αννας Δαμιανίδη Κάθισα αναπαυτικά να δω μια ταινία απ' αυτές που ανέβασε η Φίνος Φιλμ στο youtube. Διάλεξα το «Μια τρελή, τρελή οικογένεια», δεν την είχα ξαναδεί. Είναι αυτή που η Μαίρη Αρώνη κάνει την «Πάστα Φλώρα» κι έχει διώξει τον άντρα της, αλλά δεν καταλαβαίνουμε γιατί. Είναι τρελή, είναι επιπόλαιη, είναι εγωίστρια, είναι κακομαθημένη και πλούσια. Τι της χρειάζεται για να στρώσει; Ενα χαστούκι. Καταφτάνει λοιπόν ο Αλεξανδράκης ως γαμπρός και προσπαθεί να πείσει τον Παπαγιαννόπουλο ότι το γιατρικό που θα φέρει την ευτυχία είναι το χαστούκι στη σύζυγο. Ο ίδιος
Περισσότερα.. »Του Γιώργου Σταματόπουλου Το υψόμετρο δείχνει 1.000 στα Αστερούσια όρη, νότια του Νομού Ηρακλείου. Σε τούτα τα ύψη η αρχαιολογική σκαπάνη «συνάντησε» τον χώρο της Σχολής Αντιγράφων του Αριστοτέλη, που είχε ιδρύσει ο Κρητικός φιλόσοφος Ιωσήφ Φιλάγρης τη βυζαντινή περίοδο μετά το 1365 και η οποία διαφώτισε τους Ευρωπαίους, διασώζοντας και μεταδίδοντάς τους το σπουδαίο έργο του Σταγειρίτη φιλόσοφου (και άλλων)! Μια μοναδική αποκάλυψη αφού, όπως λέει στην «Εφ.Συν.» ο διευθυντής της ανασκαφικής ομάδας, ομότιμος καθηγητής Βυζαντινολογίας στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων, Αθανάσιος Παλιούρας, «η εν λόγω Σχολή λειτούργησε αδιαλείπτως έτσι τρεις αιώνες, 14ο, 15ο,
Περισσότερα.. »Της Αρχοντίας Κάτσουρα «Λόλα, να ένα μήλο», «Μίμη, πάρε το τόπι», 1+1=2, 5×5=25. Κάπως έτσι ξεκινάνε όλα, για όλους μας. Από τα απλά και εύκολα -γραφή, ανάγνωση και απλή αριθμητική- σταδιακά περνάμε στα δύσκολα -Αλγεβρα, Φυσική, Χημεία, Ιστορία, Λογοτεχνία και ξένες γλώσσες. Εξοικειωνόμαστε με ιδέες μεγάλες και αξίες πανανθρώπινες, ώσπου να επιλέξουμε έναν επαγγελματικό δρόμο, στα γράμματα ή στις τέχνες, στην επιστήμη ή στην τεχνολογία, στις υπηρεσίες ή στα τεχνικά και χειρωνακτικά επαγγέλματα. Για λίγα ή περισσότερα χρόνια, περνάμε από τις βαθμίδες της εκπαίδευσης, με στόχο «να γίνουμε άνθρωποι», «να αποκτήσουμε βασικές, γενικές
Περισσότερα.. »Της Μαργαρίτας Κουλεντιανού Ο κόσμος στην Κλαυθμώνος, που παρακολουθούσε τη βραδιά ποίησης και μουσικής, φεύγει στα βιαστικά, αφήνοντας μισοάδεια την πλατεία, για να προλάβει το τελευταίο μετρό. Στη διαδρομή μέχρι το Σύνταγμα οι βιαστικοί διαβάτες σκοντάφτουν σε σώματα αστέγων που κοιμούνται στα κατώφλια των κτιρίων ή άλλων που δεν έχουν ακόμη κοιμηθεί, αλλά κάθονται κουλουριασμένοι στις γωνιές, με το χέρι απλωμένο. Η ευεξία της Κλαυθμώνος δίνει τη θέση της στο σφίξιμο που φέρνουν η αμηχανία, η αδυναμία, ο φόβος, και μετά στην ανακούφιση, όταν σε καταπίνει η φωτεινή τρύπα στο Σύνταγμα, προλαβαίνεις το τελευταίο
Περισσότερα.. »Τoυ Φίλιππου Δ. Δρακονταειδή Οι πρωθυπουργικές δηλώσεις είναι στην πλειονότητά τους ατυχείς, επειδή διατυπώνονται με έμφαση, σε γλώσσα ξύλινη, με ύφος ανασφαλές και με μηδαμινό ηγετικό ανάστημα. Ολο και περισσότερο, γίνονται επικίνδυνες, όταν λαβαίνουν τη μορφή προεκλογικής ομιλίας από μπαλκόνι, όπου οι προβλέψεις και υποσχέσεις πολλαπλασιάζονται. Τέτοια ήταν και η εμφάνιση του πρωθυπουργού, ενώπιον «εκλεκτών καλεσμένων και εκλεκτού ακροατηρίου», σε πρόσφατη εκδήλωση περί Δημοκρατίας και λοιπά. Αν καλώς ανέγνωσα το κατεβατό του πρωθυπουργού, η δήλωσή του ότι σε 6 χρόνια η Ελλάδα θα βρίσκεται στο «πριν από την κρίση» επίπεδο ενίσχυσε τη βεβαιότητα ότι
Περισσότερα.. »Της Πέπης Ρηγοπούλου Θέλω να μιλήσω και πάλι για τη Βιάννο, για το συγκλονιστικό τοπίο της που απλώνεται ώς το Λιβυκό πέλαγος. Για τους ανθρώπους που γνώρισα εκεί και που μου έδωσαν κουράγιο με τη δύναμή τους – όχι, δεν θα μας πάρει από κάτω αυτή η δοκιμασία, σκεφτόμουν, όσο υπάρχουν άνθρωποι σαν αυτούς. Θέλω να μιλήσω για το συνέδριο που έγινε εκεί, για τα «Ολοκαυτώματα και τις Αποζημιώσεις». Συνέδριο αφιερωμένο στη δρώσα μνήμη. Που θέλει να μη σταθεί μόνο στην απώλεια, αλλά να μετουσιώσει το τραύμα σε αίτημα δικαιοσύνης και διεκδίκησης. Οι άνθρωποι
Περισσότερα.. »Της Αννας Δαμιανίδη Ωραία περνάμε διαφωνώντας για τ' αρχαία στη σφαίρα των ιδεών, συζητώντας εν κενώ, σαν να μην υπάρχουν σχολεία και μαθητές, ειδικοί που ερευνούν. Αρχίζω να υποπτεύομαι ότι το θέμα δεν είναι ακριβώς η διδασκαλία των αρχαίων, αλλά η έννοια της επιλογής. Ολα ξεκίνησαν, γι' άλλη μία φορά, μόλις ακούστηκε η λέξη «επιλογή». Πριν από καιρό δεν είχε γίνει πάλι χαμός για την «επιλογή» της Ιστορίας; Μήπως τελικά, αν κάτι σοκάρει και ξυπνάει πάθος και αγανάκτηση είναι ακριβώς αυτό; Βλέπετε, οι σημερινοί μεγάλοι δεν μπορούν να φανταστούν ότι θα τίθεται
Περισσότερα.. »Του Γιώργου Σταματόπουλου Στα χρόνια του Μνημονίου (τι έκφραση, αλήθεια) ο Σεπτέμβρης έχει χάσει κάθε τι το ζείδωρον που προσέφερε στους αλαφιασμένους καλοκαιρόπληκτους. Την περισυλλογή λ.χ., την προετοιμασία για τον χειμώνα, τον (ανα)στοχασμό, την εαυτοσκόπηση, τη γλυκιά μελαγχολία της εργασιακής καθημερινότητας. Μας κλέψαν την ικανότητα να βρισκόμαστε εντός των εποχών, εντός του χρόνου και της αύρας τους. Αλλά στον ορεινό όγκο της χώρας «δεν μασάνε» κάτι τέτοια. Σκάει ο φλοιός στα καρύδια και τα αμύγδαλα όταν πρέπει να γίνει η συγκομιδή τους, τα σταφύλια ανεβάζουν τον γράδο στους κατάλληλους βαθμούς (εάν ο γράδος
Περισσότερα.. »Του Πέτρου Μανταίου «Σε πλατεία Ζακλίν ντε Ρομιγί μετονομάζεται η πλατεία Θησείου. Την απόφαση πήρε το δημοτικό συμβούλιο του Δήμου Αθηναίων ως ελάχιστο φόρο τιμής στο έργο της σπουδαίας αυτής γυναίκας, που μελέτησε όσο λίγοι την αρχαιοελληνική γραμματεία» («Εφ.Συν.» 5/9). Δεν είναι και λίγο, στον νεοελληνικό μας «μικρόκοσμο», με τις ατελείωτες μικρο-σκοπιμότητες, ανιστόρητες ή μικρονοϊκές, να δίνεται σε ιστορική πλατεία της Αθήνας (συμβολή Ηρακλειδών, Νηλέως, Αποστόλου Παύλου και Ακάμαντος, πριν από 100-120 χρόνια καρδιά της κοσμικής, προπαντός της αποκριάτικης Αθήνας!) το όνομα της εκλεκτής Γαλλίδας ιστορικού. Δεν είναι και λίγο, διότι σπανίζουν στα
Περισσότερα.. »Της Μαργαρίτας Κουλεντιανού Τίτλος μυθιστορήματος του Κ. Χατζόπουλου, που απεικονίζει την ελληνική επαρχία, όπου «κανένα γεγονός δεν αναταράζει το τέλμα της ακινησίας μιας ζωής υποταγμένης στο μοιραίο». Φθινόπωρο, και τα αναγνωστήρια στις φοιτητικές εστίες, σκόρπιες γωνιές στην πανεπιστημιούπολη, αλλά και γνωστές καφετέριες στα πατάρια των οποίων συνηθίζουν να πηγαίνουν φοιτητές για διάβασμα έχουν ζωντανέψει ξανά από παιδιά που ετοιμάζονται για την εξεταστική του Σεπτεμβρίου. Αλλά η εξεταστική δεν θα γίνει, πάντως όχι τώρα. Προς το παρόν οι πανεπιστημιακοί ανέστειλαν τη λειτουργία των ιδρυμάτων, επειδή οι διοικητικοί υπάλληλοι απεργούν και –όπως είναι προφανές– οι
Περισσότερα.. »Της Μαριαλένας Σπυροπούλου* «Θα σου δείξω εγώ», λέει ένα κοριτσάκι, είναι – δεν είναι 7 χρονώ, σε ένα αγόρι με το οποίο διαπληκτιζόταν στην παιδική χαρά. Συνηθισμένα πράγματα, σκέφτομαι. Ποιος δεν έχει τσακωθεί σε αλάνες, παιδικές χαρές, σχολεία και γειτονιές, ανεξαρτήτως εποχής. Στη δική μου εποχή, το «θα σου δείξω εγώ» ισοδυναμούσε με εκδοχές τύπου «θα φωνάξω τη μαμά, τον μπαμπά, ένα πρόσωπο ισχύος», ικανό να φοβίσει το άλλο πιτσιρίκι, με την απειλή «ότι δεν θα ξαναπαίξουμε μαζί», ή -τραβηγμένα- με ένα μπουγέλωμα ή μια ύπουλη κλοτσιά. Ποτέ δεν είχα φανταστεί ότι ένα κορίτσι
Περισσότερα.. »Της Πέπης Ρηγοπούλου Βιάννος. Ενα κρητικό χωριό που ξεκληρίστηκε στη γερμανική Κατοχή. Γιατί τόλμησε να βοηθήσει τους αντάρτες. Που ξαναμάτωσε γιατί δεν σταμάτησε να τους βοηθά μετά την πρώτη φρικιαστική σφαγή περισσότερων από τετρακόσια ατόμων. Η 14η Σεπτεμβρίου είναι μέρα οδυνηρής, τραυματικής μνήμης. Αλλά φέτος, από τις 13 έως και τις 15 Σεπτεμβρίου, η Βιάννος θα φιλοξενήσει ένα ξεχωριστό γεγονός. Ενα διεθνές πολιτικό και πολιτισμικό συνέδριο που, με αφετηρία το συγκεκριμένο ιστορικό τραύμα, θα ανακινήσει μείζονα ζητήματα που ξεκινούν από την Κατοχή: το κατοχικό δάνειο που πήραν αλλά ποτέ δεν πλήρωσαν οι Γερμανοί κατακτητές,
Περισσότερα.. »
Της Αννας Δαμιανίδη Κάθε Σεπτέμβριο η πόλη παραμένει σχετικά ήσυχη και χωρίς κυκλοφοριακό πρόβλημα ώς την ημέρα που ανοίγουν τα σχολεία. Μιλάω για τις κανονικές μέρες φυσικά, όσες σπάνιες κανονικές μάς έχουν απομείνει τέλος πάντων. Προσπαθώ χρόνια να φανταστώ πώς γίνεται αυτό. Είναι τόσο πολλά τα σχολικά αυτοκίνητα, που δημιουργούν μποτιλιάρισμα με τις συχνές στάσεις παραλαβής – παράδοσης του πολύτιμου φορτίου τους; Αλλά κυκλοφορούν συγκεκριμένες ώρες, τις υπόλοιπες τι γίνεται; Τόσο πολλά είναι τα φροντιστήρια και τα απογευματινά μαθήματα στα οποία οι γονείς μεταφέρουν τα παιδιά με Ι.Χ.; Και μέχρι τις 11 Σεπτεμβρίου, πού
Περισσότερα.. »Του Γιώργου Σταματόπουλου Τα μάτια του μικρού Δημοσθένη, που βλέπει τους θερινούς φίλους του να τον εγκαταλείπουν μόνο του σ' ένα χωριό της ορεινής Κορινθίας, σου σφίγγουν την καρδιά. «Μείνετε λίγο ακόμη» φωνάζουν τα παιδικά μάτια, «τι θα κάνω μόνος μου στο χωριό;» Αλλά η ψυχρή ανάγκη δεν καταλαβαίνει από συναισθήματα· κόβει τη θεϊκότητα του παιδικού παιχνιδιού αγέρωχη για τη δύναμή της (η ανάγκη!). Σκύβει το κεφαλάκι του ο Δημοσθένης, τρέχουν τα δάκρυα, η μυτούλα του, σκουπίζεται με την παλάμη του και με αργές κινήσεις πιάνει το ποδηλατάκι του, μοναδικό του σύντροφο πλέον
Περισσότερα.. »
© 2026 Εφημερίδα των Συντακτών | ΟΡΟΙ ΧΡΗΣΗΣ
