Ο συντάκτης ύλης Αγγελος Πρώιος βάζει τα δυνατά του δουλεύοντας τα πονήματα του Νικάνορα. Η παρθενική σελίδα του Νικάνορα αναπαυόταν στο γραφείο του αρχισυντάκτη. «Πολιτική με χαμηλά λιπαρά» βοούσε ο πεντάστηλος τίτλος. Το καπέλο, ακριβώς από πάνω, έκανε τις σχετικές συστάσεις: «Ο Παναγιώτης Σκορδέλης, επί τριάντα χρόνια αρχιμάγειρος του Προεδρικού Μεγάρου, ανοίγει τον… τσελεμεντέ του στην “Προχθεσινή”», ενώ από κάτω ο πλάγιος εξηγούσε: «Ο άνθρωπος που διά της γεύσεως επηρέασε κρίσιμες αποφάσεις για τη χώρα, αποκαλύπτει τα γαστρονομικά χούγια Ελλήνων και ξένων πολιτικών». «Εξαιρετική δουλειά», είπε ο Μπρης. «Δεν φανταζόμουν ότι το ατελιέ
Περισσότερα.. »Στο παρά πέντε της δισενιαύσιας συνάθροισης των συμμαθητών του, όπου ο Μπρης θα αντάμωνε με τον Πελοπίδα, θυμήθηκε τον οιηματία μικρό που του 'στειλε πεσκέσι ο παιδικός του φίλος και αποφάσισε να δημοσιεύσει επιτέλους ένα απ' τα απορριφθέντα πονήματά του, ενώ ο συγγραφεύς χαζολογούσε ανύποπτος στις Ινδίες. Ανακουφισμένος διαπίστωσε ο Μπρης, μόλις έφτασε στην εφημερίδα, ότι ο φάκελος του Νικάνορα, σφηνωμένος στο βάθος του συρταριού, είχε κατά τύχη διασωθεί από την ανακύκλωση. Τον ανέσυρε ως λάφυρο, κοίταξε προς την πλευρά των συντακτών ύλης και κάλεσε στο γραφείο του τον Αγγελο Πρώιο. «Διάλεξε κάτι από
Περισσότερα.. »Ο χρυσογάλαζος ταχυδρόμος υάκινθος μακάο μού μετέφερε στην αιώρα το ψυχόδραμα της Εθνικής, οι παίκτες της οποίας αναχωρούν αύριο για την Αθήνα. Το δικό μου εισιτήριο γράφει 15 Ιουλίου κι ώς τότε επιτρέψατέ μου να σας ταλαιπωρήσω για λίγες μέρες ακόμη με τις περιπέτειες του Νικάνορα και του αρχισυντάκτη του. Το ηλεκτρονικό μήνυμα, που διάβαζε ο Μπρης το πρωί της Κυριακής 15 Δεκεμβρίου, διασαφήνιζε το τελετουργικό της συνάντησης των συμμαθητών του μέχρι και την παραμικρή λεπτομέρεια. Τα στραβάδια της τάξης θα γεύονταν το επόμενο Σάββατο τα φίνα εδέσματα γνωστής ταβέρνας των Πατησίων, από το Η'
Περισσότερα.. »Αραχτός στην αιώρα αναλογίζομαι τους εκλεκτούς πελάτες που άφησα σύξυλους στην Αθήνα. Τι να εκβράζει άραγε το στόμα του Αδ-όνειδος, του Βορίδη, της Βούλτεψη, του προκατόχου της Ασιμου Ρεντίκογλου και των Απολειποεκλείπειν κυβερνητικών εταίρων. Ουδόλως συγκινούμαι. Προτιμώ να περιφέρομαι ασκόπως στα γραφεία της εφημερίδας που πλάθει η αχαλίνωτη φαντασία μου. Αν ο Μπουκ αποτελεί τον ενορχηστρωτή των δημοσίων σχέσεων της «Προχθεσινής», ο Μπρης ματώνει νυχθημερόν τα δάχτυλα πάνω στις χορδές ως «διευθύνον πρίμο όργανο». Ακούει κάθε πρωί το δελτίο των δέκα με την τσίμπλα στο μάτι. Κατόπιν παίρνει ένα γρήγορο ντους και φτιάχνει καφέ
Περισσότερα.. »Οι Ελληνες παντού χρωστούν/ όμως του Ελαφαντοστού/ συνέτριψαν την Κόστα/ με την εσχάτη των ποινών/ και το γλεντούν με των πτηνών/ το σκέρτσο και τη μόστρα. Το μαντάτο της πρόκρισης της Εθνικής έφτασε επιτέλους, με σήματα καπνού, στην καλύβα. Εμμονικά αναπαριστούν το πέσιμο του Σαμαρά ακόμα κι οι μαϊμούδες, πανηγυρίζοντας την προχθεσινή είδηση. Ας επιστρέψουμε, ωστόσο, στα της ομώνυμης εφημερίδας. Η «Προχθεσινή» φιγουράρει έκτη στα δελτία κυκλοφορίας. Πουλάει καθημερινώς καμιά σαρανταριά χιλιάδες φύλλα σε όλη τη χώρα. Δεν είναι ούτε πολλά ούτε λίγα. Της εξασφαλίζουν ανέτως τη βιωσιμότητα, φουσκώνοντας συγχρόνως το πορτοφόλι του εκκεντρικού
Περισσότερα.. »Ο αρχισυντάκτης της «Προχθεσινής» Ανδρέας Μπρης χαρακτήρισε ψώνιο ολκής τον Νικάνορα μη παραλείποντας να εναποθέσει τα κείμενά του στην κάλαθο των αχρήστων. Εκείνος, ωστόσο, θεώρησε εποικοδομητική τη συνάντησή τους και κλείνοντας τα μάτια έβλεπε ήδη το όνομά του φαρδύ-πλατύ στην πρώτη σελίδα του φύλλου. Ξύπνησε την επαύριο με τη βεβαιότητα ότι στο ψηλό κτίριο της «Προχθεσινής» έμελλε να περάσει αρκετά από τα ομορφότερα χρόνια της ζωής του. Αλλά δεν είχε την πολυτέλεια για επαγγελματικά σχέδια τούτες τις ώρες. Στις οκτώ το βράδυ πετούσε για τη Βομβάη κι έπρεπε να διευθετήσει τις λεπτομέρειες της τελευταίας
Περισσότερα.. »Ατενίζων την καταπράσινη όχθη, αραχτός στην αιώρα εμπλουτίζω τα φθαρμένα χειρόγραφα, κατά τα οποία ο εκκολαπτόμενος δημοσιογράφος Νικάνωρ, παρουσιάζοντας οικτρό θέαμα, γίνεται εν τέλει δεκτός απ' τον αρχισυντάκτη της «Προχθεσινής» Ανδρέα Μπρη. Ακολουθεί ο εξής διάλογος: Ανοίγοντας τον χαρτοφύλακα ο αρχισυντάκτης διαπίστωσε ότι η επάνω πλευρά των σελίδων είχε καταστεί εντελώς δυσανάγνωστη, βρεγμένη καθόσον. «Θα τα κοιτάξω με την ησυχία μου το Σαββατοκύριακο και θα σε ειδοποιήσω» υποσχέθηκε κάπως αόριστα. «Αφησέ μου μόνο το τηλέφωνό σου». «Φεύγω για ένα ταξίδι στην Ανατολή και θα λείψω έξι ολόκληρους μήνες, ξέρετε» διευκρίνισε ο νεαρός με
Περισσότερα.. »Από την αιώρα μου στην όχθη του ποταμού εξακολουθώ να σκαλίζω τις παλιές σημειώσεις, συμφώνως με τις οποίες ο νεαρός Νικάνωρ δεν γλίτωσε τη φθινοπωρινή μπόρα εποχούμενος στο παπί στην οδό Πατησίων. Κατέφθασε έτσι στα γραφεία της «Προχθεσινής» για να δείξει τα ρεπορτάζ του στον αρχισυντάκτη Μπρη βρεγμένος ώς το μεδούλι, ήτοι σε κακό χάλι. Ο Ανδρέας Μπρης ανήκε στους γαζετατζήδες παλαιάς κοπής. Απέπνεε τη σιγουριά του ανθρώπου που ξέρει καλά τη δουλειά του και αναλαμβάνει πρόθυμα ο ίδιος την ευθύνη του όποιου λάθους, αντί να την φορτώνει ανενδοίαστα στους συνεργάτες του. Ηταν ψηλός
Περισσότερα.. »Εκκρεμής και μετέωρος στην αιώρα, υπό τον αμυδρό και τρεμοπαίζοντα φωτισμό μιας λάμπας θυέλλης, τακτοποιώ παλιές σημειώσεις. Κυλώντας γαλήνια δίπλα μου ο Αμαζόνιος ξελογιάζει τις λέξεις· τις υγραίνει, τις λιπαίνει, τις απενοχοποιεί, τις ταξιδεύει. Συγχωρήστε μου την αναίδεια, αλλά δεν έχω πρόσβαση στο Διαδίκτυο κι ο ταχυδρόμος υάκινθος μακάο ξεχάστηκε πάνω σ' ένα τηλεγραφόξυλο. Η αιφνίδια φθινοπωρινή νεροποντή μεταμόρφωσε τον Νικάνορα στο σημαινόμενο του οχήματός του· τουτέστιν σε παπί. Μολυβένια σύννεφα διέκοψαν απειλητικά τη νοεμβριάτικη ευδία και τη στιγμή που περνούσε με τη μοτοσικλέτα το φανάρι της Αγίου Μελετίου, άνοιξαν διάπλατα οι ουρανοί. Ωσπου
Περισσότερα.. »Κουραστική και γεμάτη απρόοπτα αποδεικνύεται η ζωή εδώ στη ζούγκλα. Τι τα θες! Ακρως απαραίτητη είναι η εργασία ακόμα και στον παράδεισο, οπότε φτου κι απ' την αρχή, πέφτουμε πάλι στην ανάγκη του Μαρξ, του Ενγκελς, του Προυντόν και του Μπακούνιν. Ας όψεται η διεύθυνση της εφημερίδας που με έστειλε στη Βραζιλία να καλύψω το Μουντιάλ. Τα βήματά μου, όπως ήδη ξέρετε, με οδήγησαν στον Αμαζόνιο κι εκεί που 'λεγα πως έχω ξεφύγει απ' τη σκοτεινιά και τη μουντάδα τής εν Ελλάδι πολιτικής, να τα πάλι μπρος μου τα κοινωνικά και ιδεολογικά αδιέξοδα. Οφείλω,
Περισσότερα.. »Στον Αμαζόνιο, όπου παρεπιδημώ εσχάτως, οι μέρες κυλούν κελαρυστές και γάργαρες σαν το νερό του ποταμού κάτω απ’ την αιώρα. Ουδείς αγχώνεται, ούτε βιάζεται· ο χρόνος είναι σύμμαχος, όχι εχθρός. Αντιμετωπίζω, βέβαια, μικροπροβλήματα συνεννόησης με τους οικοδεσπότες μου. Αποστήθισα πέντε-δέκα λέξεις της μελωδικής τους διαλέκτου, τις οποίες επαναλαμβάνω σε κάθε ευκαιρία προς τέρψιν των συνομιλητών μου, αλλά δεν αρκούν. Το χάσμα γεφυρώνει η γλώσσα του σώματος -νεύματα, αγγίγματα, μορφασμοί- αλλά και το τραγούδι. Οταν απαίτησαν ένα άσμα απ' τον τόπο μου, έπειτα απ' το δείπνο γνωριμίας το πρώτο βράδυ, προτίμησα το λαϊκό ρεπερτόριο. Η
Περισσότερα.. »Οσο ειδυλλιακό κι αν φαντάζει το περιβάλλον, η ζούγκλα παραμένει αφιλόξενη· πρέπει να τη δαμάζεις καθημερινώς. Η φυλή κατοικεί εκατονταετηρίδες σε τούτες τις εσχατιές. Πριν από 350 χρόνια την ανακάλυψαν δομινικανοί ιεραπόστολοι, ορισμένοι από τους οποίους αποδείχτηκαν νοστιμότατοι. Παρά τις απώλειες σε ανθρώπινο δυναμικό, κατόρθωσαν να την εκχριστιανίσουν, έπειτα από επίμοχθη κατήχηση ετών. Αποχώρησαν κατόπιν ανακουφισμένοι. Το μόνο που απέμεινε από την πολυετή διδασκαλία τους είναι τα ονόματα του καθολικού εορτολογίου που φέρουν οι οικοδεσπότες μου, οίτινες εξακολουθούν να θρησκεύονται παγανιστικά. Ζουν οργανωμένοι κατά οικογένειες, οι οποίες συνιστούν αυτοτελείς οικονομικές και κοινωνικές οντότητες. Φαμίλιες με
Περισσότερα.. »Με την ψυχή μου να φλερτάρει στη μακρινή Κούλουρη προσθαλασσωθήκαμε ογδόντα χιλιόμετρα ανατολικά του Μανάους, σ' ένα σημείο που ο Αμαζόνιος θυμίζει θολό και ακύμαντο πέλαγος. Ωρα πολλή από ψηλά αναρωτιόμουν πώς αλλιώς μπορεί να 'ναι ο παράδεισος. Στο στοιχειώδες λιμάνι ο κόσμος υποδέχτηκε εγκάρδια τον Μιρά, όπως αποκαλούνταν ο Μύρωνας. Η παρουσία μου δεν ξένισε κανέναν. Μου έχουν πει κι άλλοτε ότι φέρνω σε Βραζιλιάνο μιγά, εξαιτίας της κατσαρής κόμης και της σκούρας επιδερμίδας. Απολαύσαμε τοπικά δροσιστικά και σε λίγο επιβιβαστήκαμε σ' ένα ευμέγεθες πιρογοειδές, που η διακοσάρα εξωλέμβια μηχανή του το 'κανε
Περισσότερα.. »Πετώντας από τη Στοκχόλμη στο Ρίο μέσω Λισαβόνας, εξαντλήσαμε με τον Σταύρο -το λαχείο που ψώνισα στη διπλανή θέση- τα του Συνδρόμου της Ψωροκώσταινας. Καταλήξαμε πως η δουλοπρέπεια, η υποτέλεια και ο ραγιαδισμός αποτελούν ιδιότητες σύμφυτες στην ψυχοσύνθεση του Νεοέλληνα· εγγεγραμμένες στο DNA του με ανεξίτηλα χρώματα. Η οποιαδήποτε αλλαγή επαφίεται στην προσωπική εγρήγορση του καθενός μας ξεχωριστά και δύναται να αποκτήσει συλλογικά χαρακτηριστικά μόνον έπειτα από υπερβάσεις στην Παιδεία, τον Πολιτισμό και την Αισθητική. Το δεύτερο μέρος του ταξιδιού αφιέρωσα στην ανάγνωση πονήματος, το οποίο αφηγείται με εκλαϊκευμένο τρόπο την περιπέτεια των μετέωρων
Περισσότερα.. »
© 2026 Εφημερίδα των Συντακτών | ΟΡΟΙ ΧΡΗΣΗΣ
